ทว่าหลินอิ๋งไม่มองเขาเลย แต่ลากเซี่ยเหมิ่งไปพูดบางอย่าง สีหน้าท่าทีร้อนใจ เห็นได้ชัดว่ากำลังเป็นห่วงความปลอดภัยของหลินจื้อเฉิง เห็นแบบนี้หลินจื้อเฉิงได้แต่ร้องสุดชีวิต “น้องพี่ พี่อยู่นี่! ช่วยพี่ด้วย…ฮือๆ…”
สรุปคือเซี่ยเหมิ่งมองมา เอ่ยว่า “หลินเหล่ย ไก่นี่ร้องเก่งจริงๆ รีบเชือดให้มันหุบปากซะเถอะ”
เธอพูดจบ หลินจื้อเฉิงรู้สึกแค่ตัวเบาโหวง ปัสสาวะร้อนๆ ไหลออกมา…นี่จะลงมือฆ่ากันจริงๆ!
หลินเหล่ยตะโกน “รู้แล้ว พี่เหมิ่ง รออีกเดี๋ยวสิ ผมไปหาฟืนมาอีกนิด ตั้งหม้อต้มน้ำแล้วค่อยว่ากัน”
หลินจื้อเฉิงได้ยินดังนั้นก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ เขาจำได้รางๆ ว่าตนเคยสอนวิธีการฆ่าที่เหี้ยมโหดอย่างหนึ่งกับหลินเหล่ย…
“หลินเหล่ย นายจะทำอะไรอีก?” หลินอิ๋งถาม
หลินเหล่ยหัวเราะเบาๆ “ไม่ได้ทำอะไร พี่เคยบอกว่ายิ่งเป็นของดีมากเท่าไร ก็ยิ่งต้องรักษารสชาติเดิมไว้ สดๆ ถึงจะอร่อย อาหารป่าเลิศรสแบบนี้ ฉันอยากลองใช้วิธีที่พี่สอนมาเหมือนกัน ตั้งหม้อต้มน้ำแล้วโยนมันลงไปในน้ำร้อนเป็นๆ ตอนนี้มันยังไม่ตาย ก็อาศัยจังหวะนี้แหละถอนขนออก ทำแบบนี้จะทำให้ไม่มีเลือดไหลออกมา เนื้อยังมีกลิ่นของเลือดนิดๆ แต่พี่เคยบอกว่าผู
