้ชายต้องกินของที่มีกลิ่นเลือดถึงจะดูดี ครั้งนี้พี่ไม่อยู่ ฉันต้องลองดูบ้าง…”
หลินจื้อเฉิงได้ยินเข้าก็ตาเหลือกแทบจะหมดสติ อยากตบปากตัวเองสักร้อยที ตอนแรกทำไมเขาถึงไปยุ่งไม่เข้าเรื่องมากขนาดนั้น? ทำไมต้องสอนเรื่องพวกนี้กับหลินเหล่ย? ถ้าเขาไม่สอน วันนี้ไม่เพียงแต่ไม่ต้องถูกลงโทษ แต่ยังมีชีวิตรอด…
“นายทำแบบนี้โหดไปรึเปล่า?” หลินอิ๋งทำหน้ารังเกียจ
“เมื่อก่อนฉันก็คิดแบบนี้ แต่พี่มักจะบอกเสมอว่าฉันเหมือนผู้หญิงเกินไป ไม่เหมือนผู้ชาย ครั้งนี้เขาไม่อยู่ ฉันจะทำแบบผู้ชายให้ดู เขาจะได้เลิกดูถูกกันสักที!” หลินเหล่ยว่าจบก็จุดฟืน ไฟลุกโชติช่วงขึ้นมา น้ำในหม้อเริ่มมีฟองอากาศ หลินเหล่ยนั่งยองเฝ้าอยู่ข้างๆ
หลินจื้อเฉิงเกิดความรู้สึกราวกับผ่านวันเหมือนผ่านปี เขานับแทบทุกวินาที ทุกวินาทีจะภาวนาอยู่เงียบๆ ขอให้หลินเหล่ยเปลี่ยนใจ ขอให้ตนมีโอกาสหนีรอดไปได้
ทว่าเห็นไอร้อนเยอะขึ้นเรื่อยๆ แล้ว กลับไม่มีการเปลี่ยนใจใดๆ หลินเหล่ยหัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ย “น้ำเดือดแล้ว ฉันจะลองดูก่อน ความรู้สึกตอนเอาน้ำลวกไก่มันเป็นยังไง!”
ตอนนี้หลินจื้อเฉิงร้องไห้จริงๆ แล้ว ร้องจนสะอึกสะอื้น ปัสสาวะอุจจาระออกมาหมด พยายามออกแรงบิด
