ตัวสุดชีวิต แต่ไม่มีประโยชน์เลย ยังถูกหลินเหล่ยจับขึ้นมา เตรียมจะโยนลงในหม้อต้ม! เห็นน้ำร้อนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เมื่อไอร้อนพวยพุ่งใส่หน้า รู้สึกเจ็บแสบ…เขาร้องด้วยความหวาดผวา แต่ไม่มีใครฟังคำเขาเข้าใจ รู้สึกว่าไร้ที่พึ่ง สิ้นหวัง และไม่ยอม…ทว่ากลับไม่มีแรงจะเปลี่ยนเรื่องราวใดๆ
ชั่วขณะที่หลินเหล่ยจะโยนหลินจื้อเฉิงลงไปในหม้อนั้น…
“อมิตาพุทธ ประสก ช้าก่อน” ตอนนี้เอง เสียงสวดนามพุทธองค์ดังขึ้น
เสียงสวดนี้ไพเราะราวเสียงสวรรค์ หลินจื้อเฉิงพบเป็นครั้งแรกว่าเขาโคตรรักหลวงจีนเลย! ทว่าตอนที่หลินจื้อเฉิงมองไป เขาพลันตกใจจนเกือบฉี่ราดอีกครั้ง! คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลวงจีนที่เปลี่ยนเขาเป็นนกฮาเซลเกราซ์นั่นเอง! เป็นหลวงจีนที่นั่งบนก้อนหินนั่น!
หลินเหล่ยตกใจสะดุ้ง ทำไมหลวงจีนที่เมื่อกี้แน่นิ่ง จู่ๆ ก็มาอยู่ข้างกายเขาได้?
แต่เซี่ยเหมิ่งกลับยิ้มดีใจ ตรงเข้ามาพูดด้วย “หลวงพี่ ท่านตื่นแล้ว”
ฟางเจิ้งประนมสองมือ เอ่ยตรงเข้าประเด็นไปว่า “อมิตาพุทธ ประสก อาตมารู้เรื่องที่ประสกจะถามแล้ว แต่อาตมาบอกไม่ได้”
สิ้นเสียง เซี่ยเหมิ่งยิ้มไม่ออกอีก แต่พูดอย่างเคร่งขรึม “หลวงพี่ เรื่องเกี่ยวกับชีวิตคน โปรดบอกด้วยเถ
