กแดงในตำนานอย่างยิ่ง สองมือเขาประนม มีท่าทีคล้ายนักบวชน้อยอยู่มาก
เดิมทีเด็กแดงก็น่ารักเหมือนรูปปั้นหยกเนียนละเอียด ตอนนี้แสดงความฉลาด ย่อมน่ารักเป็นที่สุด
หลินอิ๋งมองเด็กแดงด้วยดวงตาเป็นประกายยิ่งกว่าเดิม ร้องอยู่ในใจว่า ‘เด็กนี่สง่างามมาก! น่ารักมาก’
หลินเหล่ยพูดเสียงเบาว่า “ป่าเขารกร้างแบบนี้เด็กนี่มาจากไหน คงไม่ใช่ปีศาจหรอกนะ?”
หลินอิ๋งมองค้อนเขาทีหนึ่ง “แกดูไซอิ๋วเยอะไปแล้วมั้ง?”
อีกด้าน เซี่ยเหมิ่งก็ไม่คิดเลยว่าจะมีเด็กอยู่ใกล้ๆ เอ่ยพลางแสดงความเคารพกลับ “ที่แท้ก็ยังมีนักบวชน้อยอีกท่าน ขอถามหน่อยครับ ท่านเห็นคนเดินผ่านตรงนี้ไหม หรือมีบางสิ่งพาใครผ่านมาหรือเปล่า”
เด็กแดงยิ้มเล็กน้อย “ประสก ที่ประสกพูดถึงคือนกอินทรีใหญ่ปีกทองคาบคนบินผ่านไปหรือ”
“เจ้าหนูนี่ทำไมพูดจาไร้สาระแบบนี้ มีอินทรีใหญ่ปีกทองด้วยเหรอ ทำไมไม่บอกว่ามีซุนหงอคงเลยล่ะ?” หลินอิ๋งขบขัน
เด็กแดงกะพริบตาให้หลินอิ๋ง ก่อนเอ่ย “สีกาท่านนี้ สีกาก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แล้วจะถามเราทำไม?”
หลินอิ๋งงุนงงไปแล้ว…
เซี่ยเหมิ่งพูด “นักบวชน้อย ท่านไม่เห็นจริงๆ เหรอ”
เด็กแดงส่ายหน้า “ไม่เห็น แต่เราเพิ่งมา ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้มีใครผ่าน
