เป็นนกฮาเซลเกราซ์ได้ นี่ไม่ใช่คน! นี่คือเทพ คือพระพุทธองค์ที่มีชีวิต! ถ้าจะเปลี่ยนกลับก็ต้องไปหาเขา! หลินจื้อเฉิงจึงอยากดิ้นให้หลุดจากมือหลินเหล่ย แล้วไปขอร้องให้ฟางเจิ้งเปลี่ยนตนกลับไป
แต่ช่วยไม่ได้ หลินเหล่ยจับแน่น พอเขาดิ้น ก็ใช้เชือกเส้นหนึ่งมัดปีกเขาไปข้างหลัง ก่อนมัดแบบกระดองเต่าซ้ำไปอีก…เวลานี้เขาอยากร้องไห้ทว่าไม่มีน้ำตา ร้องตะโกนไร้เสียง ไร้ที่พึ่งและสิ้นหวังในใจ…
เซี่ยเหมิ่งต่างออกไป เขามั่นใจมากว่าหลวงจีนนี่คือคนที่เขาตามหา! ปลดอาวุธหลินจื้อเฉิงได้อย่างเงียบเชียบ เอ่ยไม่กี่คำโน้มน้าวเหล่าเหลียงได้ หลวงจีนนี่ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน! ดังนั้นเซี่ยเหมิ่งจึงแอบกำมีดไว้แน่น เดินเข้าไปเงยหน้าถามฟางเจิ้งว่า “หลวงพี่ ท่านเห็นคนเดินผ่านมาจากตรงนี้ไหม?”
แต่ฟางเจิ้งไม่ลืมตา กระทั่งไม่มีการเคลื่อนไหว ราวกับภิกษุชราเข้าฌาน
เซี่ยเหมิ่งขมวดคิ้วแน่น ขณะจะเอ่ยต่อกลับได้ยินเสียงเด็กน้อยดังแว่วมาจากข้างหลังหิน “ประสกท่านนี้ อาจารย์กำลังบำเพ็ญเพียร ถ้าไม่มีอะไรขออย่าส่งเสียงรบกวน” ตามด้วยเด็กน้อยสวมตู้โตวสีแดง เปลือยก้นเดินออกมาจากข้างหลังหิน ตรงคอ มือ และเท้าสวมกำไลทอง มีจุดสีแดงตรงหว่างคิ้วเหมือนเด็
