ลดการทรมานเนื้อหนังลง
เซี่ยเหมิ่งหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ย “อีกฝ่ายเดินมาทางนี้ ส่วนไปทางไหนฉันเองก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้แล้ว…” เซี่ยเหมิ่งพูดพลางมองฟางเจิ้งที่นั่งอยู่บนหินก้อนใหญ่! จากมุมนี้จะเห็นฟางเจิ้งนั่งอยู่ใต้น้ำตกพอดี ราวกับคนและฟ้ารวมเป็นหนึ่งเดียว เบื้องหลังเป็นดวงตะวัน แสงตะวันส่องลงมา สะท้อนออกจากด้านหลังศีรษะของฟางเจิ้ง แสบตาดั่งแสงแห่งพุทธ ทำให้มองเห็นใบหน้าฟางเจิ้งไม่ชัดเจน แต่เมื่อประกอบกับฉากหลัง แสงตะวัน และเสื้อผ้าแล้ว กลับเป็นม้วนภาพที่มีกลิ่นอายฌานสมาธิมาก
“หลวงจีน?” หลินเหล่ยอึ้งงัน
นัยน์ตาหลินอิ๋งพลันเปล่งประกาย เธอเปลี่ยนมุมมอง จึงเห็นชัดว่าเป็นหลวงจีนที่หล่อเหลาและงดงามมาก! น่าเสียดายที่หลับตาอยู่ ไม่รู้ว่าลืมตาแล้วจะมีบุคลิกอย่างไร แต่ว่าตอนนี้เอง ม้วนภาพที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายฌานสมาธินี้ปลุกปั่นจิตใจเด็กสาวของเธอเสียแล้ว แปลกมาก ทำไมหลวงจีนถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แน่นอน ที่มากกว่านั้นคืออยากถามหลวงจีนรูปนี้ว่าเห็นหลินจื้อเฉิงพี่ชายของเธอหรือไม่
ทว่าคนที่มีปฏิกิริยาตอบสนองมากที่สุดคือหลินจื้อเฉิงในกำมือหลินเหล่ย เขามองปราดเดียวก็รู้ฐานะฟางเจิ้งแล้ว! คนที่แค่เคลื่อนความคิดก็เปลี่ยนเขา
