บ! ยามเงยหน้ามองภูเขาดาบสูงชัน เหลียงเฉิงหู่พบสิ่งที่น่าเศร้าคือ เขาเดินขึ้นภูเขานี้ดาบไม่ได้ ได้แต่ปีนขึ้นไป! หรือพูดได้ว่าครั้งนี้ไม่ได้เจ็บเท้า อย่างน้อยสุดก็ต้องใช้มือ ดีไม่ดีหน้าอกจะถูกคมดาบเฉือนหนังไปด้วย!
ทว่าเหลียงเฉิงหู่ก็ยังเป็นคนโฉด เวลาพร้อมกันนั้นเขารู้แล้วว่าขอแค่เดินหน้าต่อไปได้ บาดแผลจะสมานอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ฉีกเขาเป็นชิ้นๆ แล้วกลับมาต่อใหม่ ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องทนจริงๆ มีแค่ความเจ็บปวด! ในใจตัดสินใจเด็ดขาด เหลียงเฉิงหู่กัดฟัน ยื่นสองมือคว้าคมดาบไว้ คำรามด้วยความโกรธแล้วเริ่มปีนเขา!
ตอนนี้เอง มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น วิญญาณดวงซวยดวงหนึ่งตกลงมาข้างล่าง พลันถูกตัดออกเป็นเศษเนื้อเต็มพื้นก่อนจะกลับไปเกิดใหม่ เหลียงเฉิงหู่หันไปมอง จุดที่เกิดใหม่เป็นจุดแรกสุด หรือพูดได้ว่าถ้าล้มเหลวจะต้องเริ่มใหม่!
‘จะเริ่มใหม่ไม่ได้! จะเริ่มใหม่ไม่ได้!’ เหลียงเฉิงหู่คำรามอย่างบ้าคลั่งในใจ แม้แต่ผีก็รู้ว่าเขาอดทนผ่านเส้นทางนี้มาได้อย่างไร จะให้ไปทำอีกรอบ? นั่นทำให้เขาสิ้นหวังแน่นอน
เหลียงเฉิงหู่ปีนภูเขาต่อไป ไต่ความสูงขึ้นเรื่อยๆ สูงขึ้นทุกที…ขณะเดียวกัน แต่ละก้าวจะมีภาพและความทรงจำวาบเข้าม
