ขณะหรี่ตาลง เหลียงเฉิงหู่มองหลวงจีนหัวโล้นตรงหน้า ถามนิ่งๆ ว่า “นานเท่าไรแล้ว?”
ฟางเจิ้งยิ้มบางๆ “ประสกถามตอนอยู่ที่ไหน?”
“ในนั้น” เหลียงเฉิงหู่ตอบ
“หนึ่งแสนปี” ฟางเจิ้งว่า
“ข้างนอกล่ะ?” เหลียงเฉิงหู่ถามอีก
ฟางเจิ้งตอบ “หนึ่งวินาที”
ไม่ผิด นี่ต่างหากคือจุดที่น่าสะพรึงอย่างแท้จริงของประตูนรก หนึ่งความคิดเป็นพันเป็นหมื่นปี เป็นการทรมานชั่วนิรันดร์!
เหลียงเฉิงหู่ตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว เขารู้ว่าถ้าหลวงจีนตรงหน้าต้องการ ขังเขาไปอีกหลายวินาที เขาต้องขึ้นสวรรค์จริงๆ แน่ แม้จะแค่นี้ เขาก็ยังใจสั่นสะท้าน ไม่กล้าโกรธหรือใช้คำพูดร้ายกาจอีก
ฟางเจิ้งกล่าวว่า “จิ้งซิน ปล่อยสุนัขสองตัวนั้นเถอะ”
เด็กแดงตบหัวสุนัขใต้หว่างขา ก่อนกระโดดลงมา สุนัขสองตัวรีบวิ่งมาอยู่ข้างเหลียงเฉิงหู่
เหลียงเฉิงหู่คุกเข่าอยู่บนพื้น ลูบหัวสุนัขสองตัวนั้นพลางเอ่ย “หลายปีมานี้ ขอบคุณพวกแกด้วยนะ จากนี้พวกเรามาเปลี่ยนวิถีชีวิตกันเถอะ…ฉันติดหนี้ภูเขาใหญ่ลูกนี้ไว้มาก ชีวิตที่เหลือจะขอชดใช้หนี้แล้วกัน เหลียงเฉิงหู่ตายไปแล้ว จากนี้ฉันชื่อเหลียงเจ๋อเชวียน” เมื่อก่อนเหลียงเฉิงหู่ชื่อว่าเหลียงเจ๋อเชวียน มีคนรู้จักชื่อนี้ไม่มาก หลินจื่อนับเป็นหนึ่งใน
