นั้น ต่อมาเหลียงเจ๋อเชวียนคิดว่าชื่อนี้บ้าอำนาจไม่พอ เสริมรัศมีของราชาบ้าอำนาจแห่งป่าพงไพรให้เด่นไม่ได้ เลยเปลี่ยนเป็นเหลียงเฉิงหู่ จากนั้นมาเขาเริ่มทำลายชีวิตของภูเขาทงเทียน ตอนนี้เปลี่ยนกลับแล้ว ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่แน่วแน่ กลับเนื้อกลับตัวหมดใจ
สุนัขสองตัวไม่เข้าใจว่าเหลียงเฉิงหู่กำลังพูดอะไร แต่สัมผัสได้ว่าบรรยากาศไม่ถูกต้องนิดๆ เห่าเสียงเบาพลางใช้หัวถูแขนเหลียงเฉิงหู่ เหมือนกำลังปลอบใจเขา
ฟางเจิ้งเอ่ย “ประสก จากนี้จะเอายังไงเหรอ?”
“ผมติดหนี้ภูเขาใหญ่ไว้มากเกินไป เมื่อก่อนผมเป็นพวกลักลอบล่าสัตว์ จากวันนี้ไป ผมจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ปกป้องภูเขาลูกนี้ บางทีกำลังของผมอาจจะมีขีดจำกัด แต่ว่าก็ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน” เหลียงเฉิงหู่ตอบ
ตอนนี้เอง เสียงตะโกนของหลินจื่อดังแว่วมาจากไกลๆ “เหล่าเหลียง นายอยู่ไหน?”
เหลียงเฉิงหู่มองฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งหมุนตัวกลับเดินเข้าไปในป่า พูดจากไกลๆ ว่า “อมิตาพุทธ ยินดีด้วยที่ประสกวางดาบลง อาตมาขอลาเหมือนกัน”
ฟางเจิ้งไปแล้ว ไม่นาน หลินจื่อ หลินเหล่ย หลินอิ๋งและเซี่ยเหมิ่งก็วิ่งเข้ามา
“เหล่าเหลียง มันเกิดอะไรขึ้น?” หลินจื่อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอวิ่งมาก็ถามด้วยความเป
