ตอนนั้น เหลียงเฉิงหู่ไม่สนใจเช่นเดิม
แต่ตอนนี้เขาสนใจแล้ว รู้แล้วว่านรกเดินยาก…นี่คือนรกทีละก้าว หนึ่งก้าวคือบาปกรรมหนึ่งเรื่อง! เขาเดินก้าวที่สองก็เจ็บ เจ็บจนอยากจะร้องเสียงดัง เจ็บจนเขาอยากตัดขาทิ้ง แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้
เดินไปอีกก้าว มีอีกภาพปรากฏในความคิดเหลียงเฉิงหู่ เขาเปิดน้ำราดในรังมด ไม่รู้ว่ามดตายไปกี่ตัว
เดินต่อไปอีก ภาพวูบผ่านในความคิดเหลียงเฉิงหู่ทีละภาพ เจ็บ…แต่เขาก็ยังกัดฟันยืนหยัด พูดโกรธๆ ในใจว่า ‘ฉันฆ่าพวกแกตอนเป็นได้ พอตายไปแล้วคิดจะแก้แค้นฉันเรอะ? ไม่มีทาง! ก็แค่เจ็บปวดนี่? ฉันยังไหว ยังทนไหว! รอฉันขึ้นภูเขาดาบก่อนเถอะ พวกแกจะทำอะไรฉันได้? ถึงโลกกว้างใหญ่ แต่ใครจะชนะฉันได้?’ ตอนนี้เวลานี้ ยิ่งเหลียงเฉิงหู่นึกย้อนดู บาปกรรมในใจไม่ลดน้อยลงแต่กลับเพิ่มขึ้น! แต่เขาไม่เห็นเลยว่าไกลออกไปมีหลวงจีนหัวโล้นรูปหนึ่งกำลังมองเขาอย่างสงบนิ่ง
“เป็นคนชั่วที่ไม่สำนึกพร้อมกลับตัวจริงๆ น่าเสียดาย ต่อให้ประสกชั่วกว่านี้แล้วยังไง คิดว่าจะออกจากนรกนี้ไปได้ง่ายๆ รึ?” ฟางเจิ้งส่ายหน้าเล็กน้อย
เป็นดังคาดไว้ เหลียงเฉิงหู่ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าไร ไม่นึกว่าจะดั้นด้นมาถึงเชิงภูเขาดา
