็นห่วง
เหล่าเหลียงเงยหน้ามองฟ้า บอกว่า “ไม่มีอะไร หลินจื่อ พวกเรารู้จักกันมานานเท่าไรแล้ว?”
“สามปีมั้ง นายถามทำไม?” หลินจื่อกังวลแล้ว
เหล่าเหลียงถอนหายใจ “เมื่อก่อนฉันรู้จักแต่การก่อเวรก่อกรรม สามปีที่ผ่านมานี้สร้างบาปกรรมอย่างบ้าคลั่ง มิน่าถึงต้องรับโทษแสนปี ไม่ถือว่าถูกเอาเปรียบ”
“รับโทษอะไรแสนปี?” หลินจื่องงนิดๆ
เหล่าเหลียงบอกว่า “หลินจื่อ จากนี้ลักลอบล่าสัตว์ให้น้อยลงเถอะ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะล้างมือ ต่อไปนี้จะไม่มีนักล่าเหล่าเหลียงบนเขานี้อีก จะมีเพียงเหล่าเหลียงที่ปกป้องป่าเท่านั้น ถ้านายมาลักลอบล่าสัตว์อีก ปืนล่าสัตว์กับสุนัขล่าเนื้อของฉันจะไม่มีตาด้วย ถือว่าเป็นเพื่อนกัน นี่คือคำแนะนำจากฉัน” พูดจบ เหล่าเหลียงก็หันกลับเดินไป
“เหล่าเหลียง นายพูดอะไรวะ?” หลินจื่องงจริงๆ ไม่ได้เจอกันครู่เดียว ทำไมเหล่าเหลียงเหมือนกลายเป็นคนละคนได้? เหล่าเหลียงผู้เหี้ยมโหดก่อนหน้านี้ล่ะ?
เหล่าเหลียงกลับเดินไปโดยไม่หันมามอง เดินไปพลางเอ่ยว่า “เชื่อฉัน นายตายด้วยปืนฉันสบายกว่าเข้าไปที่นั่น กลับเมืองไปเป็นคุณชายใหญ่เถอะ อย่ามาอีกเลย…”
คำพูดเหล่าเหลียงยังคงดังก้องในหูหลินจื่อ แต่คนเดินจากไปไกลแล้ว จากวันนี้ไป
