“นาย…” หลินจื่อก็โกรธจะแย่แล้วเหมือนกัน กัดฟันเอ่ยว่า “ได้ ถ้าอย่างนั้นนายปกป้องฉันแล้วกัน! ส่งธนูมา ฉันไม่เชื่อหรอกว่าถ้าไม่มีพวกนายแล้วฉันจะล่าสัตว์ไม่ได้! ล่าตัวใหญ่ไม่ได้ คิดรึว่าจะล่าตัวเล็กไม่ได้? ใครกล้าก่อกวน ฉันจะให้มันรู้ว่าอะไรเรียกว่าโหด!”
เอ่ยจบ หลินจื่อก็เดินหน้าไปด้วยความโมโห
หลินเหล่ยกระทืบเท้าทีหนึ่ง “พี่เหมิ่ง พี่ทำให้ผมผิดหวังมากนะ พี่! รอผมเดี๋ยวสิ”
หลินอิ๋งยกนิ้วโป้งให้เซี่ยเหมิ่ง “เป็นแบบอย่างที่ดี! อย่าไปโน้มน้าวพี่ฉันเลย…เหอะๆ…” ก่อนที่หลินอิ๋งจะตามไปด้วย
เซี่ยเหมิ่งหัวเราะแห้งๆ เดินตามอยู่ข้างหลัง ผ่านเรื่องในวันนี้มา เขามีความคิดจะออกไปจริงๆ ชีวิตแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ เขาเพียงแค่อยากหางานที่มั่นคงก็เท่านั้น…
ขณะเดียวกัน ฟางเจิ้งกำลังฟังเด็กแดงบอกเล่าคำพวกนั้นด้วยหน้ามืดทะมึน
“อาจารย์ อีกฝ่ายบอกว่าเล็กใหญ่ไม่สน เขาแค่ต้องการหนังกับเนื้อ จิ๊ๆ ดูท่าคนที่ท่านพากลับใจจะเป็นแค่ดาบเล่มเดียว คนที่ใช้ทำดาบทำเรื่องชั่วยังไม่เป็นไรเลย อีกอย่าง เขายังจะหักขาท่านด้วยนะ” เด็กแดงเล่า
ฟางเจิ้งแค่นเสียงขึ้นจมูก “ดาบไม่น่ากลัว ดาบอยู่ในมือคนต่างกัน สมรรถนะก็ต่างกัน
