ตอนนี้เอง นกฮาเซลเกราซ์ที่ตกใจจนมุดเข้าไปในพุ่มไม้เตี้ยโผล่หัวออกมาอีกครั้ง ร้องสองที ทำท่าจะวิ่งหนี! ถูกต้อง นกฮาเซลเกราซ์จะวิ่ง ไม่ได้บิน! นกชนิดนี้เป็นสัตว์ปีกเดิน ไม่ใช่สัตว์ปีกบิน บินไม่ได้ แต่วิ่งแล้วกลับเหมือนเหาะเหิน!
หลินจื้อเฉิงเห็นแบบนั้นก็คว้าคันธนูไว้ ง้างสายธนูจะยิง!
ฟางเจิ้งกลับเดินหน้ามาหนึ่งก้าวขวางหน้าธนูหลินจื้อเฉิง เอ่ยขึ้นว่า “ประสก รั้งม้าที่หน้าผาเถอะ ยังมีโอกาส!”
“ช่างหัวม้าที่หน้าผาแม่งเถอะ! ถ้านกฮาเซลเกราซ์หนีไป ฉันจะให้แกรับผิดชอบ!” หลินจื้อเฉิงตะคอก ผลคือนกฮาเซลเกราซ์กระโดดจะหนีไปแล้ว!
หลินจื้อเฉิงยกมือจะยิง!
ฟางเจิ้งถอนหายใจ “ในเมื่อประสกชอบล่าสัตว์แบบนั้น ชอบล่านกฮาเซลเกราซ์แบบนี้ อาตมาจะสนับสนุนประสกอย่างเต็มที่”
“หมายความว่าไง?” หลินจื้อเฉิงสงสัยในใจ ต่อมาเขาพบสิ่งที่น่าตกใจคือ ตัวเขาเล็กลง! ไม่ผิด เขาตัวเล็กลงเรื่อยๆ สุดท้ายได้แต่เงยหน้ามองฟางเจิ้งตรงหน้า!
“เกิดอะไรขึ้น!” หลินจื้อเฉิงร้องเสียงดัง แต่เมื่อเอ่ยกลับกลายเป็นเสียงร้องของนกฮาเซลเกราซ์ หลินจื้อเฉิงพลันหวาดผวา นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ขณะนี้เอง ฟางเจิ้งนั่งยองลง ตบหัวหลินจื้อเฉิงเบาๆ “ประสกชอบนกฮาเซล
