เกราซ์ ก็เป็นนกฮาเซลเกราซ์เถอะ อาตมาเชื่อว่าบนโลกนี้มีคนมากมายชอบสัตว์เหมือนกับประสก”
พูดจบ ฟางเจิ้งยืนขึ้นและจากไป
หลินจื้อเฉิงมึนงง นกฮาเซลเกราซ์? หรือว่าเขากลายเป็นนกฮาเซลเกราซ์ไปแล้ว? พอก้มหน้ามอง ยกมือขึ้น นี่มันมือที่ไหนกัน เห็นชัดเลยว่านี่คือปีกนกฮาเซลเกราซ์! มองต่ำลงไปอีกคือกรงเล็บ…หลินจื้อเฉิงตกใจจนโง่งม รีบวิ่งไปที่ริมแม่น้ำ ก้มหน้ามองดูในสายน้ำ
เห็นเงาในน้ำมีเพียงหนึ่งเดียว ร่างกายล่ำสัน จะงอยปากสั้นยื่นเป็นทรงกรวย ปีกทั้งสั้นและกลม มีความรู้สึกว่าบินไม่ขึ้นอย่างชัดเจนหรือไม่ก็บินแบบปกติไม่ได้ รูจมูกกับเท้ามีขนนกกระจายกันอยู่ข้างบน รูปร่างเหมือนกับนกพิราบ นี่คือนกมังกรบินในภาพจำของหลินจื้อเฉิง บนหัวเขามีหงอนขน นี่คือเอกลักษณ์เฉพาะของนกเพศผู้
‘นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?’ หลินจื้อเฉิงร้องด้วยความตื่นกลัวในใจ แต่ก็ออกมาเป็นเสียงนกอีก
ตอนนี้เอง เหมือนมีเสียงร้องตกใจดังแว่วมาจากข้างหลังไกลๆ “ฟังสิ! เหมือนเสียงนกเลย! พี่เหมิ่ง ขออาวุธที ผมจะล่า!”
หลินจื้อเฉิงได้ยินดังนั้น ใจก็สั่นไหว นี่คือเสียงของหลินเหล่ย เขาจะล่าสัตว์? จะล่านก? หลินจื้อเฉิงที่เมื่อครู่จะเข้าไป
