หาและขอให้ช่วยพลันหยุดชะงัก ขืนเข้าไปแบบนี้ หลินเหล่ยจะจำเขาได้หรือ? จะถูกธนูยิงตายรึเปล่า?
เหมือนกับว่ากำลังตอบคำถามเขา หลินเหล่ยปรากฏตัวขึ้น ในมือถือคันธนูกำลังเดินมาอย่างระมัดระวัง มองปราดเดียวเห็นนกฮาเซลเกราซ์ร่างแปลงของหลินจื้อเฉิง นัยน์ตาฉายประกายตื่นเต้น เขาคุ้นกับประกายแววตานี้มาก ทุกครั้งที่เขาล่าสัตว์จะมีประกายในตาแบบนี้ ตื่นเต้น! ตื่นเต้นมาก! เฝ้ารอว่าจะฆ่าได้ในการจู่โจมครั้งเดียว!
หลินจื้อเฉิงร้องตามจิตใต้สำนึก “หลินเหล่ย อย่าทำ ฉันเอง! ฉันพี่แกไง!”
ทว่าหลินเหล่ยกลับปล่อยมืออย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย เกิดเสียงดังปัง ก้อนหินตกลงข้างตัวหลินจื้อเฉิง เศษหญ้าที่กระเซ็นตีใส่หน้าเขาเจ็บนิดๆ แต่ทำให้เขาได้สติขึ้นมา ทุกอย่างนี้ไม่ใช่ความฝัน นี่คือความจริง! ขืนเหม่อต่อไป เขาจะถูกฆ่าแน่!
คิดได้ดังนั้น หลินจื้อเฉิงหมุนตัววิ่งไป!
เป็นนกฮาเซลเกราซ์ ไม่ชำนาญการบินระยะไกลจริงๆ แต่การวิ่งยังเร็วราวกับเหาะเหิน เขามุดเข้าไปในพุ่มหญ้า แต่ทว่า..
ปึง!
ถึงอย่างไรหลินจื้อเฉิงก็ยังไม่ใช่นกฮาเซลเกราซ์ที่วิ่งมาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ ยังควบคุมสมดุลร่างกายได้ไม่ดีนัก จึงชนเข้ากับกิ่งไม้พุ่มหญ้าเตี้ยจนเวียนหัว
