ตาลาย
เวลานี้เอง ได้ยินสียงหลินเหล่ยพูดว่า “ฮ่าๆ…ฉันเจอนกโง่เว้ย! บินไม่ได้ แถมยังชนต้นไม้อีก!”
“บินไม่ได้? ไหนดูซิ?” เสียงหลินอิ๋งดังขึ้น ก่อนคนจะเดินเข้ามา แต่ยังไม่ทันเห็นด้านนี้ก็ร้องด้วยความตกใจ “นี่มันธนูกับเสื้อผ้าของพี่นี่? แล้วพี่ล่ะ?”
“ใช่ พี่ล่ะ?” หลินเหล่ยได้สติกลับมาจากความตื่นเต้นเมื่อครู่
เซี่ยเหมิ่งได้ยินดังนั้นก็พลันวิ่งเข้ามา นั่งยองลงตรวจสอบคันธนูกับเสื้อผ้า ขมวดคิ้วพูดว่า “เสื้อผ้าสะอาดมาก ไม่มีร่องรอยเสียหาย คันธนูก็ไม่มีปัญหา ดูจากลักษณะแล้วเหมือนว่าเถ้าแก่หลินจะถอดเสื้อผ้าออก แต่เขาจะถอดเสื้อผ้าไปทำไม?”
หลินเหล่ยมองพุ่มไม้เตี้ยข้างหน้ารวมถึงลำธารที่ไหลอยู่ใต้พุ่มไม้นั้นพลางพูด “คงไม่ได้ข้ามแม่น้ำหรอกมั้ง?”
“แบบนั้นไม่ต้องถอดกางเกงในก็ได้นี่?” หลินอิ๋งมองเสื้อผ้าบนพื้น เอ่ยด้วยความกังวล
“นี่แหละสิ่งที่ฉันกังวล ที่นี่มีคนน้อยมาก สัตว์ป่าก็มีอยู่บ้าง แต่ดูจากปฏิกิริยาของเหล่าเหลียงเมื่อกี้ ฉันสงสัยว่ามีคนสะกดรอยตามพวกเรามาตลอด ทั้งยังลงมือหลายครั้งแล้ว ขวางเหล่าเหลียงไม่ให้ล่าสัตว์ แถมยังพูดโน้มน้าวเหล่าเหลียง เหล่าเหลียงถึงได้เปลี่ยนไปอย่างเมื่อกี้ ตอนนี้เกิดเรื่องกับเถ้
