าแก่หลินแล้ว มีโอกาสสูงที่จะเกี่ยวกับคนคนนั้น” ระหว่างพูดอยู่นี้ เซี่ยเหมิ่งนั่งยองลงสังเกตอย่างละเอียด พร้อมกับถาม “หลินเหล่ย ตอนที่นายมาถึงเห็นอะไรเป็นพิเศษบ้างไหม?”
“มี เห็นนกโง่บินไม่ได้ได้แต่วิ่งตัวหนึ่ง อัปลักษณ์มาก นกตัวเบ้อเริ่ม แต่บนหัวมีหงอนขน” หลินเหล่ยตอบกลับทันที
“นกที่นายว่าน่าจะเป็นนกมังกรบิน เป็นนกที่เถ้าแก่หลินอยากจับแม้แต่ในฝัน นกนั่นเป็นสัตว์คุ้มครองชั้นหนึ่งของประเทศ ล้ำค่ามากๆ ถ้าขายเป็นเงินอย่างเดียวเถ้าแก่หลินอาจจะไม่สนใจ แต่ถ้าให้เป็นของขวัญ มันคือของขวัญที่พันตำลึงทองยังซื้อได้ยาก ล้ำค่าแต่มีน้อย” เซี่ยเหมิ่งกล่าว
“ที่แท้นั่นก็นกมังกรบิน พี่เหมิ่ง นกมังกรบินอยู่ในพุ่มไม้นั่น มันโง่ชะมัด ชนต้นไม้เหมือนกับหมูเลย” หลินเหล่ยชี้ไปทางหลินจื้อเฉิง
เซี่ยเหมิ่งชำเลืองมองไปทางนั้นแวบหนึ่ง หลินจื้อเฉิงตกใจจนตัวสั่น พลันคิดจะหนีไป แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่นกฮาเซลเกราซ์ ภูมิประเทศซับซ้อนแบบนี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็วิ่งติดขัดไปหมด วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ทุลักทุเล
เซี่ยเหมิ่งขมวดคิ้วบอก “ทำไมนกมังกรบินนี่ถึงเหมือนดื่มมาเยอะนัก ช่างเถอะ หาเถ้าแก่หลินก่อนดีกว่า ช่างมัน”
หลินอ
