ิ๋งมองหลินจื้อเฉิงด้วยความแปลกใจ “นกนี่โง่จริงๆ”
หลินเหล่ยกล่าว “โง่จริงๆ นั่นแหละ พี่อยากจับมันไม่ใช่เหรอ ฉันไปจับเอง รอหาพี่หลินเจอแล้วจะได้ให้เป็นของขวัญเขา อย่างแย่ก็ได้แต่ย่างกิน ฉันยังไม่เคยกินเนื้อนกมังกรบินเลย ได้ยินพี่โม้ประจำ ครั้งนี้ฉันจะได้ฟินกับเขาบ้างล่ะ” หลินเหล่ยยังคงติดเล่น ไม่คิดว่าหลินจื้อเฉิงจะมีอันตรายอะไรจริงๆ
ดังนั้นหลินเหล่ยเลยวิ่งเข้าไปจับหลินจื้อเฉิง
หลินจื้อเฉิงทั้งหลบและหนีต่างๆ นานา แต่ตัวเองยังไม่ชินกับร่างใหม่ รวมถึงยังไม่ชำนาญภูมิประเทศ หนีไปได้ครู่เดียวก็ถูกหลินเหล่ยกดคอไว้แล้วจับขึ้นมา
หลินจื้อเฉิงบิดตัวสุดชีวิต ด่าทอยกใหญ่ว่า “หลินเหล่ย แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! นี่ฉันเอง! พี่แกเองไง!”
“เฮ้ย ลูกนกนี่ดิ้นเก่งจริงๆ อย่าดิ้นดิ ถ้าดิ้นอีกฉันจะบีบคอแกให้ตาย!” หลินเหล่ยพูดพลางคว้าคอหลินจื้อเฉิง หิ้วคอเขาแกว่งไปมาตามอำเภอใจ ตอนนั้น หลินจื้อเฉิงแทบจะรู้สึกถึงความตายได้แล้ว! เลือดทั่วร่างถูกเหวี่ยงรวมกันเป็นก้อน เวียนหัวตาลาย ถูกบีบคอไว้หายใจไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบว่าน้องชายตัวเองน่ากลัวถึงเพียงนี้! และก็เป็นครั้งแรกด้วยที่เผชิญหน้ากับเจ้าน้อง
