คนใช้ดาบแบบนี้ต่างหากที่น่ากลัวจริง นี่แหละมือมืดที่อยู่เบื้องหลัง”
“อาจารย์ ท่านก็โยนเขาลงนรกอีกสิ ให้เขามีความสุขเสียหน่อย” เด็กแดงหัวเราะคิกคัก
ฟางเจิ้งส่ายหน้าบอก “การเปิดประตูนรกเหนื่อยเกินไป อาจารย์เพิ่งเปิดไป ตอนนี้สมองแทบจะระเบิดแล้ว ถ้าเปิดอีก นายจะเอาชีวิตอาจารย์รึไง?”
“อาจารย์ แล้วจะเอายังไงดี หรือว่าจะให้เขาทำร้ายสัตว์ในภูเขาต่อไป?” กระรอกเอ่ยอย่างร้อนใจ
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “ไม่ ไม่ได้” พูดถึงตรงนี้ ฟางเจิ้งกวาดสายตามองอภินิหารนั้นในความคิด! เดิมทีจะเก็บไว้ใช้กับเหลียงเฉิงหู่ ถ้าสั่งสอนเขาแล้วไม่หลาบจำ ก็จะให้เขาสุขสมมากกว่าเดิมอย่างไม่ถือสา! แต่ตอนนี้ดูๆ แล้วมีคนที่ต้องโดนมากกว่า
พูดจบ ฟางเจิ้งก็เดินไปทางพวกหลินจื่อ
หลินจื่อวิ่งรวดเร็ว ทิศทางที่ไปไม่ใช่จุดที่ฟางเจิ้งอยู่ ขณะกำลังวิ่งพลันได้ยินเสียงนกร้องที่คุ้นหู ร่างจึงหยุดลงโดยพลัน ไม่กล้าขยับ! หัวใจเต้นระรัวยิ่งขึ้น! พูดในใจว่า ‘เสียงนี่…นี่มันเสียงนกมังกรบิน!’
หลินจื่อวิ่งเร็วเกินไป หลินเหล่ยกับหลินอิ๋งตามไม่ทัน ส่วนเซี่ยเหมิ่งด้วยความที่ในใจมีความคิดอื่นจึงไม่ได้วิ่งเร็วมาก แค่ตามอยู่ข้างหลังหลินอิ๋ง ดังนั้นคนพวกนี้จึงทิ้งระยะห่า
