ฟางเจิ้งไม่ได้วิ่งไปไกล เพียงวิ่งมาสักระยะแล้วก็เปลี่ยนทิศทาง คลำตามทางของกวางซิกาไป ส่วนเจ้ากระรอก ฟางเจิ้งปล่อยออกมานานแล้ว ป่าใหญ่เป็นบ้านกระรอกเช่นกัน มันวิ่งบนต้นไม้เร็วกว่าฟางเจิ้งใต้ต้นไม้เยอะนัก ทั้งยังมองเห็นได้ดีกว่า
ไม่นาน เจ้ากระรอกกลับมา “อาจารย์ คนเลวนั่นพาหมาโหดสองตัวไล่ตามไปแล้ว”
“มาได้พอดีเลย คนคนนี้มีบาปกรรมหนักหนา ถ้าปล่อยเขาไปแบบนี้ ป่าไม้จะถูกทำลายหมด” สีหน้าฟางเจิ้งเคร่งขรึมขึ้นมา เขาไม่วิ่งแล้ว แต่ยืนอยู่ที่เดิม รอคอยเงียบๆ
ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่า ตามด้วยสุนัขโหดสองตัววิ่งมา
ฟางเจิ้งกล่าวเบาๆ ว่า “จิ้งซิน”
เด็กแดงได้ยินดังนั้นก็แสยะยิ้มมุมปาก ฟันขาวสะอาดเป็นประกายเย็นเยือก
สุนัขโหดสองตัวเพิ่งวิ่งออกมา เมื่อเห็นฟางเจิ้ง ดวงตาก็เผยแววดุร้าย ไม่มีความกลัวแม้แต่นิด กลับกระโจนเข้ามา! ฟางเจิ้งแน่นิ่ง จากนั้นมีร่างเงาหนึ่งพุ่งมา พูดยิ้มๆ ว่า “หมาน้อยทั้งสอง หมอบลงให้ข้า!”
เพียะๆ!
หูใหญ่สองข้างถูกตบเสียงดัง สุนัขโหดสองตัวร้องครวญ ล้มกลิ้งลงกับพื้น กองรวมกันเป็นก้อน เด็กแดงนั่งตามลงไป ไม่ว่าสุนัขโหดจะดิ้นรนอย่างไรก็ขยับไม่ได้
แทบจะขณะเดียวกัน มีเสียงตะโกนด้วยความโมโหแว่วมา
