“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เหล่าเหลียงวิ่งมา ปืนล่าสัตว์ลงจากบ่ามาอยู่ในมือแล้ว ดวงตาสองข้างของเขาแดงก่ำ จ้องฟางเจิ้งกับเด็กแดงด้วยความโมโหสุดฤทธิ์
ฟางเจิ้งประนมสองมือ ดวงตาสองข้างไร้ความอบอุ่นในยามปกติ แต่มีความคมกริบและน่าเกรงขามเพิ่มมาหลายส่วน ตะโกนเสียงดังว่า “ผู้ฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้า สำนึกผิดรึยัง?!”
เหมือนมีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นข้างหูเหล่าเหลียง เขาสะดุ้ง แต่เมื่อหันไปมองก็เห็นเพียงหลวงจีนหนุ่มผู้มีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่เพียงแต่ไม่กลัวกลับยิ้มบอกอย่างโกรธเกรี้ยว “ลาน้อยหัวล้านจากไหนวะ มีหน้ามาสั่งสอนฉัน? ฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้า? ในป่าเขามีกฎปลาใหญ่กินปลาเล็ก หมาป่ากินกระต่าย กระต่ายกินหญ้า มีความผิดไหม?”
“แต่หมาป่าก็ดี เสือก็ดี พวกมันกินผู้อ่อนแอ แก่ชรา ป่วยหรือพิการตลอด แต่จะไม่มีวันกินให้สูญพันธุ์ แต่ประสกล่ะ? สูญสิ้นมโนธรรม สูญสิ้นความเป็นมนุษย์ เทียบหมาป่ากับเสือไม่ได้ ยังมีหน้าไปว่าพวกมันอีก?” ฟางเจิ้งกล่าวอย่างเข้มงวด
“ไอ้หลวงจีนนี่สวดมนต์จนโง่แล้วรึไง ฉันจะฆ่าก็ฆ่า แกมายุ่งอะไรกับฉัน ไอ้หนู ลงมาจากตัวหมาฉันเลย ไม่อย่างนั้นฉันจะยิงแก!” ถึงเหล่าเหลียงจะโกรธ แต่ก็ไม่โง่ เขารู้กำลังต่อสู้ของสุน
