ัขสองตัวนี้ แค่พบหน้ากันก็ถูกตีจนมีสภาพแย่แบบนี้ ทั้งยังถูกเด็กซนนี่นั่งทับขยับไม่ได้อีก เห็นได้ชัดว่าหลวงจีนนี่ไม่ใช่คนธรรมดา อย่างน้อยก็มีวิชาต่อสู้ เขาไม่เข้าไปใกล้ แค่เอาปืนเล็งฟางเจิ้ง ทำท่าทางว่าถ้าไม่ฟังฉันจะยิงแก
ฟางเจิ้งส่ายหน้าเล็กน้อย บอกว่า “ขลาดเขลาเบาปัญญา ลงนรกเถอะ”
“ฮ่าๆ…ตลกชะมัด! ลงนรก? โลกนี้มีนรกด้วย? ต่อให้มี ใครจะทำให้ฉันลงนรกได้” เหล่าเหลียงต่างจากนายพรานที่สืบทอดต่อกันมาคนอื่นๆ พรานเหล่านั้นเชื่อเรื่องเจ้าป่าเจ้าเขา เชื่อในแผ่นดิน เชื่อว่าเหนือหัวขึ้นไปสามฉื่อมีเทพเจ้า ทำอะไรต้องมีขีดจำกัด คุยกันด้วยเหตุผล แต่เหล่าเหลียงต่างออกไป เขาไม่เชื่ออะไรเลย เชื่อแค่ปืนในมือตนและเงินในกระเป๋าเท่านั้น! สิ่งอื่นในสายตาเขาล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องไร้สาระ!
ฟางเจิ้งส่ายหน้าอีกครั้ง “อาตมาทำได้!”
เวลาต่อมา มีแสงแห่งพุทธวูบวาบในดวงตาฟางเจิ้ง ตามด้วยเสียงดังโครมประหนึ่งดวงดาวเปลี่ยนทิศ ท้องฟ้ากลายเป็นมืดมิด พระอาทิตย์ที่เดิมทีดวงใหญ่ยังลอยอยู่แต่เหมือนสิ้นแสงลง และคล้ายถูกคลุมด้วยกระจกสีหมึก เหลือเพียงเค้าโครง เปล่งแสงออกมาไม่ได้มากนัก ส่องไม่ถึงฟ้าดินข้างล่าง
ขณะเดียวกันป่าไม้รอบๆ ส่งเสียงดังโค
