อกดรรชนีสู้วัดเก่าแก่เหล่านั้นไม่ได้…
ฟางเจิ้งย่อมเข้าใจเหตุผลเหล่านี้ ยังดีที่เขาไม่รีบร้อน เขาเชื่อว่าขอแค่พัฒนาดีๆ สั่งสมบุญกุศลไปทีละก้าว ก็จะมีทุกอย่างเอง
วันนี้ ฟางเจิ้งกำลังรับลมเย็นอยู่ในป่าไผ่ข้างหลัง พลันเห็นกระรอกวิ่งเข้ามา ร้องเสียงดังว่า “อาจารย์ๆ แย่แล้ว ท่านรีบไปดูเร็ว!”
ฟางเจิ้งมองกระรอกอย่างหมดคำจะพูดนิดๆ ทำไมทุกครั้งมันถึงต้องตะโกนว่าอาจารย์แย่แล้ว? นี่จะด่าเขาว่าไม่ดีรึเปล่า?
“จิ้งควน ทุกครั้งอย่าใจร้อน พูดมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ฟางเจิ้งยืนขึ้นถาม
“เมื่อกี้ศิษย์ไปเล่นที่ภูเขาทงเทียน เห็นว่ามีคนถือ…ของยาวๆ บางอย่าง ส่งเสียงดังมาก หมูป่าตัวหนึ่งถูกยิงหนังเปิดเลือดไหล คนพวกนั้นยังพาหมาตัวใหญ่มาด้วย มันไล่ตามหมูป่านั่นไป…หมูป่านั่นน่าสงสารมากเลย” กระรอกพูดทั้งน้ำตาคลอเบ้า
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็พลันขมวดคิ้ว ถ้าบอกว่าที่กันดารยากจนอย่างหมู่บ้านเอกดรรชนีมีอะไรดึงดูดคนนอกเข้ามา นั่นก็คงเป็นเทือกเขาทงเทียนข้างหลังรวมถึงเทือกเขาฉางไป๋ข้างหลังไปอีก! ในภูเขาใหญ่มีกวางโรกวางแม่น้ำ สุนัข กวางป่าและหมูป่าอยู่กันเป็นฝูง มีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ดึงดูดคนลักลอบจับสัตว์เข้ามาไม่น้อย
ให้พูดจริง
