“เขาไม่ใช่คนเลว แต่ประสกกลับหลอกเอาเงินเขา หรือว่านี่ไม่ใช่ความชั่ว? ประสกจะช่วยลูก แต่ถ้าประสกตายแล้ว นี่เป็นเรื่องดีสำหรับลูกสาวหรือ จากนี้ไปเด็กคนหนึ่งไม่มีพ่อ ประสกรู้ไหมว่าอนาคตเธอจะเป็นอย่างไร ตอนถูกรังแกใครจะปกป้อง? ภรรยาประสกก็เช่นกัน ลำบากกันมาทั้งชีวิต อนาคตใครจะดูแลเธอ? คนเลี้ยงลูกคนเดียวยากเย็นแค่ไหน เคยคิดบ้างไหม?” ฟางเจิ้งรัวถามเป็นชุด ถามจนเฉาชั่นพูดไม่ออก
ผ่านไปพักหนึ่ง เฉาชั่นถึงพูด “แต่ว่า…ผมหมดหนทางไปแล้ว นี่เป็นวิธีเดียวที่ผมคิดได้…ถ้ามีเงิน ชีวิตพวกเขาจะดีขึ้นบ้าง ผ่านช่วงนี้ไป พวกเขาจะลืมผม จะมีความสุขได้แล้ว”
“ชีวิตดีหรือไม่ ประสกดูด้วยตัวเองเถอะ” ฟางเจิ้งส่ายหน้า หมุนตัวเดินไปข้างนอก
เฉาชั่นตามไปทันที ถามว่า “หลวงพี่ คือว่า…ผม…”
“ประสกยังไม่ไปเกิดก่อนก็ได้ คอยดูอยู่ที่โลกมนุษย์เถอะ” ฟางเจิ้งพูด
“ขอบคุณมากครับหลวงพี่!” เฉาชั่นรีบขอบคุณ ขอเพียงได้เห็นครอบครัวเขาก็มีความสุขแล้ว
ทว่าเมื่อกลับมาถึงบ้าน สิ่งที่รอเขาอยู่เป็นคนน้ำตานองสองคน หลี่เซียงร้องไห้จนหมดสติแล้วฟื้นขึ้นมาหลายครั้ง เฉาเสวี่ยเคอนอนหมอบอยู่บนศพเขา ร้องไห้ฟูมฟาย ตะโกนอยู่ตลอดว่า “พ่ออย่าหลับนะ ตื่นๆ พ่
