อเคยบอกว่าจะไปขุดไส้เดือน ตกปลากับหนูไม่ใช่เหรอ…ฮือๆ…”
เห็นสองคนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด เฉาชั่นก็ร้องไห้เช่นกัน เขาโผเข้าไปจะปลอบลูกเมีย แต่กลับทะลุผ่านร่างไป เขาอยากตะโกนแต่ตะโกนไม่ออก ทั้งสองคนไม่ได้ยิน เขามองฟางเจิ้งด้วยความสิ้นหวังพลางว่า “หลวงพี่ ขอร้องล่ะครับ ให้ผมได้พบพวกเธออีกครั้งเถอะ”
“อมิตาพุทธ ประสกตายไปแล้ว การจากลาของความเป็นตายคือการจากลาเป็นนิรันดร์ พวกโยมจะไม่ได้พบกันอีก ดูเอาเถอะ นี่คือความสุขที่ประสกบอกว่ามอบให้พวกเขาหรือเปล่า?” ฟางเจิ้งตอบ
เฉาชั่นมองสองคนนั้น และนิ่งเงียบไป
เวลาผ่านไป เถ้าแก่เหมืองให้เงินชดเชยกับครอบครัวพวกเขาจริงๆ หลี่เซียงใช้เงินก้อนนี้รักษาเฉาเสวี่ยเคอจนหาย แถมยังชดใช้หนี้สินได้ ชีวิตของสองคนดีขึ้นไม่น้อย แต่ว่า…
“เสวี่ยเคอ ทำไมหน้าแดงล่ะลูก?” หลี่เซียงมองเฉาเสวี่ยเคอที่เพิ่งเลิกเรียนกลับมาด้วยความรักเอ็นดู
เฉาเสวี่ยเคอเงยหน้า มองหลี่เซียงเหมือนอยากพูดบางอย่าง แต่ก็ก้มหน้าลง “หกล้มที่โรงเรียนค่ะ…”
เอ่ยจบ เฉาเสวี่ยเคอวิ่งเข้าไปในห้องเล็กของตน เฉาชั่นตามไปทันใด เห็นเฉาเสวี่ยเคอนั่งอยู่บนเตียง หยิบภาพของเขาขึ้นมา น้ำตาไหลรินราวกับไข่มุกที่
