สายขาด ร้องไห้ฟูมฟายว่า “พ่อคะ พ่อ…จะงานแข่งกีฬาแล้ว พ่อคนอื่นๆ มากันหมด พ่อของเพื่อนที่แข่งกระโดดไกลกับวิ่งแข่งก็มา มีแค่หนูที่ไม่มี…ฮือๆ…”
“พวกเขาบอกว่าหนูเป็นลูกไม่มีพ่อ แต่หนูรู้ว่าหนูมีพ่อ…แค่พาไปให้พวกเขาดูไม่ได้”
“พ่อคะ พวกเขาหัวเราะเยาะหนู บอกว่าพ่อไม่ต้องการหนู หนูเลยทะเลาะกับพวกเขา หนูเจ็บตัวมากเลย…ฮือๆ…แต่หนูบอกแม่ไม่ได้ แม่เหนื่อยมากแล้ว พ่อคะ หนูคิดถึงพ่อ หนูรู้ว่าแม่ก็คิดถึงพ่อเหมือนกัน…”
เฉาชั่นที่ยืนอยู่ข้างเตียงน้ำตาไหลนานแล้ว เขาพูดอะไรไปเฉาเสวี่ยเคอก็ไม่ได้ยิน
เฉาชั่นออกมาข้างนอกอีกครั้ง หลี่เซียงนั่งยองแอบร้องไห้อยู่เช่นกัน พูดเบาๆ ว่า “เหล่าเฉา ฉันคิดถึงคุณ…”
“หลวงพี่ ผม…” เฉาชั่นหันกลับมา มองฟางเจิ้งที่อยู่นอกประตูด้วยสีหน้าอ้อนวอน
ฟางเจิ้งพูด “ประสกยังอยากดูต่อไปไหม? ตอนนี้พวกเธอไม่มีหนี้ต้องชำระแล้ว แต่มีความสุขไหม?”
เฉาชั่นเงียบงัน
ฟางเจิ้งไม่ได้พูดอะไร แต่ให้เฉาชั่นดูต่อไป
วันเวลาผ่านไปทีละวัน หลี่เซียงกับเฉาเสวี่ยเคอไม่ได้มีความสุขเพราะการจากไปของเฉาชั่น ช่วงเวลาที่ร้องไห้มากกว่าตอนยิ้มเสียอีก เฉาเสวี่ยเคอตั้งใจเรียนหนังสือ หลี่เซียงก็พยายามทำนา ทำงานอย่าง
