หนักหามรุ่งหามค่ำ จอนผมทั้งสองข้างกลายเป็นสีขาวนานแล้ว
หลี่เซียงเพิ่งจะอายุสามสิบกว่า เดิมทีควรเป็นช่วงวัยที่ยังสวยอยู่ แต่เพราะความเหนื่อย ผิวมือจึงกระด้าง เส้นผมขาวดอกเลา เฉาชั่นตบปากตัวเองแรงๆ สองที!
เมื่อไปดูลูกสาวที่ทุกวันจะเงียบพูดน้อย นอกจากอ่านหนังสือแล้วแทบจะไม่พูดอะไรเลย เขาก็ตบปากตัวเองอีกสองที
แต่เฉาชั่นก็ยังพูดว่า “อย่างน้อยเขาก็ร่างกายแข็งแรง…”
“บางครั้งความเป็นกับความตายไม่ได้ต่างกันมาก ไม่ใช่การอยู่รอด มีชีวิตอยู่ต่างหากถึงเป็นสิ่งที่ผู้คนต้องการ การมีชีวิตคือมีความสุข แต่การอยู่รอดคือการทรมานด้วยความเจ็บปวด” ฟางเจิ้งพลันพูดตอบ
เฉาชั่นเหมือนถูกฟ้าผ่า มองฟางเจิ้งพลางเอ่ย “หลวงพี่…”
“ประสก ปัญหาที่ความตายแก้ได้ คนเป็นก็แก้ได้เหมือนกัน” ฟางเจิ้งกล่าว
เฉาชั่นอึ้งอยู่กับที่ เขาเคยคิดถึงปัญหานี้ แต่จะเป็นไปได้หรือ? ทว่าวิญญาณมีจริง จะมีเรื่องไหนอีกที่เป็นไปไม่ได้? นักบวชตรงหน้าไม่ใช่นักบวชธรรมดาอย่างแน่นอน นี่คือนักบวชเทพ! คิดถึงตรงนี้ เฉาชั่นทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้น “หลวงพี่ช่วยผมด้วย! ถ้าย้อนอดีตไปได้ ผมรู้แล้วว่าควรทำยังไง”
“ไม่ตายแล้วประสกจะทำยังไง ไม่ช่วยลูกสาวแล้วเหรอ” ฟางเจิ้งถามกลั
