บ
“มันต้องมีวิธี ไม่ใช่เหรอครับ?” เฉาชั่นถามกลับทันที
ฟางเจิ้งพูดไม่ออก ว่าแล้วเชียว คนโง่ที่โง่กว่านี้ก็ยังมีช่วงเวลาฉลาดเหมือนกัน ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย ประนมสองมือสวดไปบทหนึ่ง “อมิตาพุทธ”
ต่อมา เฉาชั่นได้ยินเสียงโครมดังสนั่นเหนือหัว ราวกับมีฟ้าผ่าลงมา พอเงยหน้ามอง ดวงตาพลันดำมืด ไม่รู้สึกอะไรเลย
รอจนเมื่อเฉาชั่นลืมตาขึ้นมาก็พบสิ่งที่น่าตกใจ เขายืนอยู่ตรงปากทางเข้าเหมืองเสียอย่างนั้น! ภาพตรงหน้าคล้ายกับในความทรงจำ พอมองไปข้างหน้าและข้างหลัง ห่างไปไม่ไกลก็มีนักบวชยืนอยู่รูปหนึ่งจริงๆ ข้างกายนักบวชยังมีลิงสวมชุดนักบวชตัวหนึ่ง ดูค่อนข้างพิเศษ
ฟางเจิ้งพยักหน้าให้เขาน้อยๆ แล้วจึงหมุนตัวจากไป
“อาจารย์ พวกเราจะไปไหน?” เจ้าลิงถาม
“กลับบ้าน” ฟางเจิ้งตอบ
“อาจารย์ ท่านช่วยรักษาเด็กคนนั้นได้ไหม?” ระหว่างทาง ฟางเจิ้งเล่าเรื่องของเฉาชั่นให้ลิงฟัง ลิงย่อมรู้เป้าหมายที่พวกเขามาในครั้งนี้
ฟางเจิ้งส่ายหน้าบอก “อาตมารักษาได้แน่นอน แต่ว่าโลกนี้มีคนลำบากมากเกินไป ลำพังแค่พึ่งอภินิหารที่มีจำกัดของอาตมาจะช่วยคนได้เท่าไร? คนคนหนึ่งทำความดี ทำอีกมากเท่าไรก็มีขีดจำกัด ต้องชักพาให้ทุกคนทำความดีไปด้วยกันถึงจะส่งต่อความดีได
