งนี้ ฟางเจิ้งถอนหายใจ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมสองคนถึงมาเช้าขนาดนี้ทุกครั้ง เฉาชั่นยังต้องรีบกลับไปเข้าเหมืองหาเงินเลยได้แต่มาเช้าๆ เท่านั้น จะได้รีบกลับ
ขณะเดียวกันนี้ เฉาชั่นคุกเข่าอยู่ในอุโบสถภายในความฝัน อธิษฐานขอพรในใจเงียบๆ ว่า ‘พระโพธิสัตว์ ได้โปรดปกป้องลูกสาวผมด้วย ให้เขาหายป่วยทีเถอะ ผมยอมมอบชีวิตเพื่อลูก…ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ขอให้แผนการต่อจากนี้ของผมสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี นับจากนี้ไปผมจะไม่ได้อยู่ข้างๆ พวกเขาแล้ว ขอท่านช่วยปกป้องให้พวกเขาสงบสุขด้วย…’
ฟางเจิ้งส่ายหน้าเล็กน้อย เป็นอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้จริงๆ เฉาชั่นเตรียมตัวครั้งสุดท้ายนานแล้ว มาวัดเอกดรรชนีก็เป็นความหวังริบหรี่ครั้งสุดท้ายเท่านั้น ถ้าไม่สัมฤทธิผลจริงๆ เขาต้องเดินบนเส้นทางที่หวนกลับมาไม่ได้นั้นแน่…
แต่ฟางเจิ้งยังไม่ทำอะไร เพียงเก็บอภินิหารความฝันยามต้มข้าวฟ่างกลับ แล้วสวดมนต์เคาะมู่อวี๋ต่อไป
เฉาชั่นตะลึงไปนิดอย่างเห็นได้ชัด เหมือนนึกไม่ออกว่าทำไมเมื่อครู่ถึงคิดย้อนไปมากขนาดนั้น จากนั้นจึงส่ายหน้า ยืนขึ้นพาเฉาเสวี่ยเคอจากไป
ชั่วขณะที่เฉาชั่นจะออกจากวัดนั้น ในที่สุดฟางเจิ้งก็พูดขึ้น “ประสก อาตมามีคำถามอยากจะถาม”
เฉาชั่นชะงัก
