ฟางเจิ้งพยักหน้าเอ่ย “ที่แท้ก็แบบนี้เอง อมิตาพุทธ ขอบคุณประสกมากที่ช่วยไขปัญหา กลับดีๆ นะ”
พูดจบฟางเจิ้งก็หมุนตัวกลับเข้าอุโบสถไป
เฉาชั่นอึ้งงัน หลวงจีนนี่หมายความว่าอย่างไรกันแน่ หรืออีกฝ่ายรู้ว่าเขาจะทำอะไร? คิดได้ดังนั้น เฉาชั่นขมวดคิ้วแน่น หลังมั่นใจแล้วว่าไม่ได้พูดความคิดของตัวเองกับใครจึงค่อยพาเฉาเสวี่ยเคอจากไป
ระหว่างทาง เฉาเสวี่ยเคอถามอย่างแปลกใจ “พ่อคะ เป็ดตัวเมียตายแล้ว เป็ดตัวผู้ตายตาม น่าสงสารจังเลย ถ้าหนูเป็นเป็ดตัวเมีย หนูหวังว่าเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้…”
เฉาชั่นชะงักเล็กน้อย ก่อนถามเสียงเบา “ถ้าเป็ดตัวผู้ตายล่ะ จะช่วยชีวิตเป็ดตัวเมียให้รอดได้ไหม?”
“ไม่ค่ะ…เป็ดตัวเมียตาย เป็ดตัวผู้จะเสียใจมากและตายตามไปด้วย ถ้าไม่มีเป็ดตัวผู้ เป็ดตัวเมียก็เสียใจเหมือนกัน แล้วก็จะตายตามไปด้วย…” เฉาเสวี่ยเคอกอดกระต่ายในอ้อมกอดแน่น
เฉาชั่นไม่ตอบอะไร แต่พาเฉาเสวี่ยเคอลงเขา ขี่รถจักรยานยนต์กลับบ้าน เพียงแต่ระหว่างทางมักจะใจลอยบ่อยครั้ง
ในตอนนี้เอง ฟางเจิ้งกำลังใจลอยเช่นกัน เพราะวันนี้เขาเปิดเนตรสวรรค์ เห็นบางสิ่งที่เขาไม่อยากเห็น
“เฮ้อ อมิตาพุทธ” ฟางเจิ้งประนมสองมือ สวดไปบทหนึ่ง
เมื่อกลับถึงบ้าน
