เฉาชั่นไม่ได้เข้าบ้าน วางเฉาเสวี่ยเคอลงแล้วขี่รถไปทำงาน เขาจึงไม่เห็นว่าเฉาเสวี่ยเคอไม่ได้กลับบ้าน แต่แอบหิ้วตะกร้าวิ่งออกไปอีก
วันนี้เฉาชั่นยังคงพยายามทำงานล่วงเวลาเพิ่มอีกเล็กน้อย ทว่าในหัวกลับมีข่าวลือที่ได้ยินมาก่อนหน้านี้วาบผ่าน และทุกครั้งที่เขาเกิดความคิดนี้จะนึกถึงคำถามที่ฟางเจิ้งถามกับคำตอบของเฉาเสวี่ยเคอ ทุกอย่างตัดสลับในใจ ทำให้เขาสับสนเล็กน้อย…
รอจนเฉาชั่นกลับถึงบ้าน ก็เห็นหลี่เซียงนั่งร้องไห้อยู่…
เฉาชั่นใจสั่น วิ่งเข้าไปถาม “เป็นอะไร?”
ถามเสร็จ เฉาชั่นวิ่งเข้าไปในบ้าน
“อย่าเข้าไป ลูกเพิ่งนอน” หลี่เซียงเรียกเฉาชั่นไว้
เฉาชั่นถึงค่อยโล่งอกแล้วนั่งลง ถามว่า “ไม่ต้องร้อง ทุกอย่างจะดีเอง”
“ไม่ใช่เรื่องนี้ คุณดูนี่…” หลี่เซียงชี้ไปที่เห็ดตะกร้าเล็กบนพื้น มีเห็ดทุกชนิด บ้างมีสีสัน ดูก็รู้ว่ามีพิษ
เฉาชั่นขมวดคิ้วถาม “คุณเก็บมาเหรอ พวกนี้มันเห็ดมีพิษนี่ เอาเห็ดธรรมดาไปขายก็ขายได้ไม่กี่หยวนเอง อีกอย่างมันขายไม่ดีด้วย”
“ไม่ใช่ เสวี่ยเคอเก็บมา” หลี่เซียงตอบ
เฉาชั่นอึ้งงัน เงียบอยู่นานถึงเอ่ย “ลูกคนนี้…”
“ลูกกลับมาดูเหนื่อยมาก ฉันเลยให้ไปนอนบนเตียงเตา” หลี่เซียงกล่าว
ตกดึก เฉาชั
