่นนั่งบนเตียงเตา กอดเฉาเสวี่ยเคอพลางพูดขึ้นว่า “เสวี่ยเคอ ทำไมวันนี้หนูถึงไปเก็บเห็ดล่ะ?”
“พ่อกินขนมเปี๊ยะทุกวันเลย เสวี่ยเคอจะทำของอร่อยให้พ่อกิน เมื่อก่อนพ่อชอบกินเห็ดที่สุด…แต่ว่าหลังๆ มาพ่อไปทำงานทุกวัน ไม่มีเวลาไปเก็บเห็ด” เฉาเสวี่ยเคอยิ้มหวานมาก ในหัวใจเฉาชั่นก็หวานฉ่ำมากเช่นกัน ทว่าส่วนลึกกลับเจ็บปวด เจ็บปวดไปถึงหัวใจ แต่ใบหน้ายังคงยิ้ม…
หลี่เซียงที่อยู่ข้างๆ หันหน้าหนี เห็นได้ว่ากำลังกลั้นน้ำตาไว้
“พ่อคะ แม่คะ เสวี่ยเคอโตแล้ว วันนี้ขึ้นเขาเดินไปไกลมาก เก็บเห็ดมาเยอะเลย รอหนูโตอีกหน่อย หนูจะไปเรียนหนังสือ ได้ยินพวกคุณอาคุณป้าบอกว่าเรียนหนังสือแล้วจะมีงานดีๆ ทำ ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ได้เยอะ มีของอร่อยๆ กินเยอะด้วย ถึงตอนนั้นเสวี่ยเคอจะซื้อให้พ่อกับแม่เยอะๆ เลย…” เฉาเสวี่ยเคอโบกมือเล็กๆ ยิ้มตาหยีเป็นจันทร์เสี้ยว ในอ้อมอกเป็นกระต่ายที่หูหายไปข้างหนึ่ง กำลังก้มหน้า…
เฉาชั่นมองลูกสาวที่รู้เรื่องแล้วในอ้อมกอด ในที่สุดก็ตัดสินใจแล้ว! ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม…
วันต่อมา ฟ้าเริ่มสางเล็กน้อย ฟางเจิ้งบิดเอวขี้เกียจ ทำความสะอาดอุโบสถ และกินอาหารเช้า
หมาป่าเดียวดายวิ่งไปเปิดประตูใหญ่ของวัดแต่เช้า
