แต่ข้างนอกว่างเปล่า ตอนกินข้าวเจ้าลิงถามด้วยความแปลกใจ “อาจารย์ ทำไมวันนี้สองคนนั้นถึงไม่มาล่ะ?”
ฟางเจิ้งตอบเรียบๆ “มาก็มา ไม่มาก็ไม่มา ทำไมจะต้องมาแน่?”
ลิงงุนงง เกาหัวพลางว่า “ปกติพวกเขามาเช้าๆ นี่”
เด็กแดงหลักแหลมกว่า กลอกตาโตไปมา เอ่ยขึ้นว่า “อาจารย์ เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า พวกเราลงเขากันดีหรือไม่?”
ฟางเจิ้งถามยิ้มๆ “ลงเขาไปทำไม”
“ไปช่วยคนสิ! ถ้าเกิดเรื่องกับเขา หรือว่าเราที่เป็นพุทธสาวกไม่ควรช่วยคน?” เด็กแดงพูดดีมาก แต่ในใจคิดอย่างไร มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้
หมาป่าเดียวดายเบะปากบอก “ศิษย์น้อง นายอยากลงเขาไปเล่นใช่ไหม ดูตัวเองบ้าง ไปเรียกฝนทุกวันเหนื่อยออกปานนั้น กลางวันไม่ยอมออกมาเลย ถ้าออกไปนายจะมีแรงเหรอ อาจารย์ ท่านว่าศิษย์เป็นยังไง?”
เด็กแดงร้อนใจแล้ว เขาแสร้งป่วยจริงๆ แต่นั่นก็เป็นการเสแสร้งอย่างมีฝีมือ! ต่อให้บนเขาจะดีกว่านี้ก็มีพื้นที่แค่หนึ่งหมู่สามส่วน อยู่นานๆ ก็เบื่อเหมือนกัน กว่าจะได้ออกไปไม่ง่ายเลย แน่นอนว่าต้องพยายามช่วงชิงเอามา เขามองฟางเจิ้งด้วยน้ำตาคลอเบ้า รอฟางเจิ้งตัดสินใจ
ฟางเจิ้งกล่าว “ก่อนหน้านี้อาจารย์เคยบอกว่าให้เรียงตามลำดับ ครั้งแรกอาจารย์พาจิ้งซินไป ครั้งที่สอง
