เพราะสถานการณ์เฉพาะจึงต้องพาจิ้งซินไปอีก นี่คือครั้งที่สามแล้ว”
หมาป่าเดียวดาย กระรอก ลิง และเด็กแดงยืดคอยาวพร้อมกัน เบิกตากว้าง มองฟางเจิ้งด้วยสีหน้าเฝ้ารอคอย
ฟางเจิ้งวางตะเกียบลง พูดขึ้นว่า “อาจารย์ตัดสินใจแล้ว จะพาเจ้าลิงไป”
“โอ๊ยๆๆ เวียนหัว ตอนเย็นคงไปเรียกฝนไม่ไหวแล้ว” เด็กแดงได้ยินเข้าก็กุมหัวแสร้งทำเป็นหมาตาย
ลิงตกใจสะดุ้ง แม้เด็กแดงจะเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง แต่การจะให้ฝนตกเพื่อฟื้นฟูทรัพยากรน้ำบาดาลยังต้องพึ่งเขา ถ้าเขาไม่ทำแล้วจะไปรอดได้อย่างไร? ลิงกำลังจะพูดบางอย่าง ก็ได้ยินฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ “จิ้งซิน ถ้าปวดหัวก็ไปพักเถอะ วันนี้อาจารย์จะสวดมนต์ใหญ่ ว่าจะเตรียมสวดอุ่นเครื่องสักสามชั่วโมงก่อน”
เด็กแดงได้ยินแล้วพลันนั่งตัวตรง กระแอมไอทีหนึ่ง “อาจารย์ เพื่อชาวบ้านตรงตีนเขา เพื่อบรรยากาศที่ดีของโลก เพื่อ…เพื่อ…” เด็กแดงเจอทางตันแล้ว ตัดจบไปเลยว่า “สรุปคือข้ายังไหว ยังยืนหยัดไหว!”
“เรียกฝนได้แล้ว?” ฟางเจิ้งถาม
เด็กแดงตอบ “แน่นอน! ต้องได้อยู่แล้ว!”
“อืม เรียนภาษาแถบตะวันออกเฉียงเหนือได้ไม่เลว เอาล่ะ กินข้าวเถอะ” ฟางเจิ้งพูดจบ ทุกคนกินข้าวต่อ กินข้าวเสร็จ ฟางเจิ้งจึงพาเจ้าลิงลงเขาไป
ลงมาแล้ว ฟางเจิ้งพาเจ
