เฉาเสวี่ยเคอพลันลืมตาขึ้นมา “แม่ เสวี่ยเคอไม่เป็นไร ไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว ไม่ต้องใช้เงินแล้ว”
หลี่เซียงกอดศีรษะเฉาเสวี่ยเคอไว้พลางพูด “ไม่เป็นไร เสวี่ยเคอเด็กดี ไม่ต้องห่วงเรื่องในบ้านนะ นอนเถอะลูก”
เฉาเสวี่ยเคอตื่นแล้ว สองสามีภรรยาจึงไม่พูดเรื่องนี้อีก ต่างไม่อยากให้เฉาเสวี่ยเคอได้ยิน
วันที่สองตอนฟ้าสาง เฉาชั่นออกไปข้างนอก ความจริงที่เหมืองจะเริ่มงานทุกวันตอนเก้าโมงเช้า แต่เฉาชั่นออกไปเช้ามากทุกวัน กระทั่งลงเหมืองก่อนเวลา เถ้าแก่ก็ไม่ได้ว่าอะไร กลับชอบการกระทำนี้ของเขามาก และมอบโบนัสให้เฉาชั่นในการประชุมใหญ่หลายครั้ง แถมเฉาชั่นยังได้เงินเดือนเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย…
ทว่าวันนี้เฉาชั่นกลับถูกเถ้าแก่เรียกไปหา ให้ไปซื้อของจำนวนหนึ่งในอำเภอเมือง เฉาชั่นนั่งรถมาถึงอำเภอ ครั้งนี้เจ้านายใจกว้างพอ ให้เงินค่าอาหารกลางวันเขามาห้าสิบหยวน ทั้งหมดสองคน คนละยี่สิบห้าหยวนก็ไม่ถือว่าน้อย สองคนซื้อของเสร็จแล้วก็ถึงเที่ยงวันพอดี
“พี่เฉา กินข้าวไหม?” เสี่ยวจ้าวที่ขับรถถามยิ้มๆ เขาเข้าเมืองมาซื้อของบ่อยๆ ดังนั้นจึงชำนาญเส้นทางมาก ทั้งยังทำตัวสบายๆ ไม่ระมัดระวังตัวมากเกินไปเหมือนกับเฉาชั่น
เฉาชั่นส่ายหน้าบอก “ถ้าไปแ
