ล้วใครจะดูของ แกไปเถอะ พี่ไม่หิว”
“วางใจได้ ไม่มีใครขโมยของเราหรอก อีกอย่างอำเภอนี้สงบเรียบร้อยดีนี่ ไม่ไปจริงๆ เหรอ?” เสี่ยวจ้าวถาม
เฉาชั่นส่ายหน้า เสี่ยวจ้าวจึงได้แต่ไปเองด้วยความจนปัญญา
ครั้งนี้เฉาชั่นไม่ได้เอาขนมเปี๊ยะมาด้วย ท้องหิวจนร้องจ๊อกๆ ห่างไปไม่ไกลเป็นร้านหมั่นโถว หมั่นโถวนึ่งในซึ้งใหญ่เสร็จพอดี พนักงานตะโกนเสียงดังว่า “เปิดหม้อแล้ว!”
สิ้นเสียงตะโกนก็เปิดหม้อ ไอร้อนลอยกรุ่น ขณะเดียวกันกลิ่นหอมหมั่นโถวแป้งขาวก็โชยเข้ามา เฉาชั่นท้องร้องหนักกว่าเดิม เขาหันหน้าหนีไม่มอง เอาแต่ก้มหน้ามองพื้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้หญิงคนหนึ่งพาเด็กอ้วนเดินผ่านมา เด็กอ้วนสะบัดมือ โยนหมั่นโถวที่กัดแล้วคำหนึ่งทิ้งไป และร้องขึ้นว่า “ไม่อร่อยเลย แม่ ผมจะกินไก่แช่แข็ง[1]!”
“เด็กคนนี้นี่ สิ้นเปลืองอีกแล้ว! เมื่อกี้ลูกร้องจะกิน ตอนนี้มาไม่กินแล้ว?!”
“ก็กลิ่นมันหอมนี่ แต่กินแล้วไม่อร่อยเลย ไม่กินแล้ว ผมจะกินไก่แช่แข็ง!”
“ก็ได้ๆ พ่อคุณทูนหัว ยอมลูกจริงๆ เลย”
ผู้หญิงจนปัญญามาก จึงพาเด็กอ้วนเดินไกลออกไป
เฉาชั่นมองหมั่นโถวบนพื้น มองสองคนที่เดินไกลออกไป ก่อนพลันเก็บหมั่นโถวขึ้นมา เช็ดดินด้านบนแล้วกัดลงไป แต่
