กินได้สองคำก็มีคนเข้ามาตรงหน้า นั่นคือพนักงานที่ขายหมั่นโถวคนนั้น
“มีอะไรเหรอครับ?” เฉาชั่นดูขี้ระแวงมาก เหมือนทำความผิดแล้วถูกจับได้
พนักงานยิ้มเล็กน้อย เอาหมั่นโถวถุงหนึ่งมาจากข้างหลัง ในนั้นยังมีผักดองนิดหน่อยกับโจ๊กชามหนึ่ง “เถ้าแก่พวกเราบอกว่าวันนี้ทำอาหารเยอะ กินไม่ไหว กินด้วยกันเถอะ…”
พูดจบ พนักงานมองไปทางร้านค้า ตรงนั้นมีผู้ชายวัยกลางคนร่างอ้วนอุ้ยอ้ายคนหนึ่งอยู่ เห็นเฉาชั่นมองมาจึงโบกมือให้อย่างสุภาพอ่อนโยน พูดขึ้นว่า “น้องชาย ข้างนอกมันร้อน เข้ามานั่งกินข้างในดีกว่า!”
เฉาชั่นได้ยินดังนั้นจึงลุกขึ้น โค้งตัวแสดงความเคารพเถ้าแก่กับพนักงานขาย “ขอบคุณครับ เสื้อผ้าผมสกปรก ไม่เป็นไรดีกว่า”
พนักงานยิ้มบอก “เสื้อผ้าสกปรกอะไรกัน แค่นั่งเท่านั้นเอง อีกเดี๋ยวค่อยเช็ดก็ได้ ไปเถอะ”
แต่ไม่ว่าอย่างไรเฉาชั่นก็ไม่ยอมไป เขาโค้งตัวแสดงความเคารพอีกครั้ง สื่อว่าขอบคุณ พนักงานก็จนปัญญา ได้แต่ยอมแพ้ กลับไปพูดบางอย่างกับเถ้าแก่ เถ้าแก่เกาหัวพูดว่า “น้องชาย ถ้าจากนี้หิวก็มาหาฉันนะ ฉันทำหมั่นโถวไว้เยอะ ไม่มีคนซื้อก็กินด้วยกันนี่แหละ”
เฉาชั่นโค้งตัวขอบคุณอีกครั้ง ก่อนนั่งลงข้างๆ กินหมั่นโถวกับผักดองต่อ นี่คือมื
