แล้ว เงินก็ยืมมาหมดแล้ว จะหวังเงินเดือนน้อยนิดของคุณเหรอ?” ผู้หญิงพูด
ผู้ชายตอบกลับด้วยเสียงแหบแห้ง “มีทางอยู่ เชื่อผม”
กล่าวจบ เขายืดตัวตรงกว่าเดิม ก่อนก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว
ภาพเปลี่ยนไป มาอยู่ในถ้ำเหมืองมืดมิด ผู้ชายคนนั้นกำลังขุดเหมืองอย่างยากลำบาก เหงื่อเต็มศีรษะ ทั้งตัวเหมือนเพิ่งถูกตักขึ้นมาจากในน้ำ
ตอนนี้เองมีคนตะโกนขึ้น “พี่ใหญ่เฉา ถึงเวลาแล้ว ขึ้นไปเถอะ ไปพักหน่อย”
“หา? อ้อ…ฉันทำอีกเดี๋ยว นายขึ้นไปก่อนเลย” เฉาชั่นตอบ
“อย่างนั้นก็ได้ แต่พี่อย่าลืมนะ ขึ้นไปเร็วๆ หน่อย อีกเดี๋ยวจะกินข้าวกันแล้ว” คนคนนั้นตะโกน จากนั้นก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีก
ในอุโมงค์เหมืองที่มืดและเงียบสงบ ผู้ชายยังคงก้มหน้าขุดไป ที่นี่คือเหมืองถ่านหินเล็กส่วนตัว เจ้าของเหมืองถ่านหินให้เงินเดือนพื้นฐานกับคนงานหนึ่งพันหยวน ต่อมาจะให้โบนัสตามการทำงาน โบนัสเยอะมาก ทำหนึ่งเดือนอย่างต่ำจะได้สามพันกว่ากระทั่งสี่พันกว่าหยวน เฉาชั่นคำนวณแล้ว ถ้าเขาเอาเวลาพักกินข้าวมาขุดเหมืองทุกวัน ในหนึ่งวันจะได้เงินเพิ่มสิบกว่าหยวน หนึ่งเดือนได้หลายร้อยหยวนจนถึงขั้นพันหยวน! ดังนั้นหลังจากเขาคำนวณแล้วจึงไม่คิดจะขึ้นไปกินข้าวอีก
