พวกฮวาลั่วเห็นดังนั้นจึงตะโกนอีกหลายครั้งด้วยความไม่ยอม ทว่ามีเพียงเสียงราบเรียบของฟางเจิ้งดังแว่วมาจากข้างใน “เชิญทุกท่านกลับไปเถอะ ถ้าอยากกิน วันนี้ปีหน้าก็ขอให้ตื่นเช้า”
ทุกคนจนปัญญาแล้ว ได้แต่ขอร้องหวังโอ้วกุ้ย
ฮวาลั่วพูด “ผู้ใหญ่บ้าน พวกเราเป็นคนคุ้นเคยกัน มาช่วยให้หมู่บ้านพวกคุณก็ไม่น้อย คุณว่า…ควรจะ…”
หวังโอ้วกุ้ยฝืนยิ้ม “คุณไม่รู้จักนิสัยของฟางเจิ้ง เขาว่าคำไหนคำนั้น บอกว่าไม่มีก็ต้องไม่มีแน่ เอาเถอะ เห็นแก่ที่พวกเรามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ผมกลับไปจะหารือกับคนอื่นว่าจะแบ่งให้พวกคุณเท่าๆ กัน”
เดิมทีฮวาลั่วไม่กลัวจะมาเอาบ๊ะจ่างเพิ่มอยู่แล้ว แต่พอหวังโอ้วกุ้ยพูดแบบนี้จึงยิ้มร่าเริง รีบขานรับ
กลุ่มคนพากันลงเขาไปอย่างยิ่งใหญ่ หวังโอ้วกุ้ยยังมีอำนาจในหมู่บ้านอยู่ พูดทีเดียวพวกชาวบ้านต่างไม่ขี้เหนียว ทุกครอบครัวแบ่งออกมาหลายอัน นักท่องเที่ยวทุกคนจึงได้กินคนละอัน แน่นอนว่าคนที่เคยกินไปแล้วย่อมเก็บไว้อย่างระมัดระวัง กลับไปค่อยลิ้มลองรสชาติช้าๆ แต่คนที่ไม่เคยกินจะแกะห่อออกอย่างร้อนใจ พวกเขาอยากรู้มากว่าบ๊ะจ่างนี่อร่อยขนาดนั้นเลยหรือ ถึงขั้นให้คนเหล่านี้รอบนเขาอย่างแน่วแน่ได้หนึ่งวัน!
ผล
