เจอบ๊ะจ่างนี่เข้าไป พวกลูกค้าถูกกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอย่างสุดขีด แต่ละคนกินข้าวโดยไม่มีกะจิตกะใจแล้ว ในใจคิดถึงคำถามเดียวกันอยู่ตลอดว่า ‘บ๊ะจ่างนั่นดูดีมาก กลิ่นหอมมาก ไม่รู้ว่ากินแล้วจะเป็นยังไง…’
เห็นเซี่ยตงเซิงออกไป ทุกคนจึงเบนสายตาไปมองเซี่ยเจิ้นลูกชายของเซี่ยตงเซิง
ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้พูด “เสี่ยวเซี่ย เมื่อกี้อาผิดไปแล้ว ให้อาชิมบ๊ะจ่างนั่นหน่อยได้ไหม”
เซี่ยเจิ้นอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อครู่เขาไม่อยู่ด้วย ตอนที่เข้ามาก็เห็นเซี่ยตงเซิงยัดบ๊ะจ่างเข้าตู้เย็นพอดี ไม่รู้เรื่องตอนนี้เลย อีกอย่างทุกคนต่างเป็นแขกคุ้นเคย แค่บ๊ะจ่างอันเดียว เขาเลยไม่ได้คิดอะไร มิหนำซ้ำวันนี้เป็นวันไหว้บ๊ะจ่าง ให้บ๊ะจ่างสักสองอันก็เป็นเรื่องสมควร
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยเจิ้นหยิบบ๊ะจ่างออกมาอีก ถามว่า “ทุกท่านจะเอากี่อันครับ?”
ผู้ชายเสื้อลายดอกมองคนอื่นๆ “มีใครจะกินไหม?”
ทุกคนมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครพูด พวกเขาอยากรู้อยากเห็นมาก แต่เร็วๆ นี้มีข่าวบ๊ะจ่างพิษสแปมมาเต็มหน้าจอ พวกเขาไม่ค่อยกล้ากินบ๊ะจ่างที่ดูดีมากอันนี้ จึงพากันส่ายหน้า
ผู้ชายเสื้อลายดอกยิ้มแห้งๆ “พวกคุณนี่นะ ถ้ามีปัญหาจริงๆ เหล่าเซี่ยจะกินได้เหรอ? คุณ
