ไม่กินผมกิน เสี่ยวเซี่ย เอาให้อาอันหนึ่ง”
“คุณอย่าอวดเก่งนักสิ…” ภรรยาของผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้แอบหยิกเขาทีหนึ่ง
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ไม่สนใจ รับบ๊ะจ่างจากเซี่ยเจิ้นมาเปิดออก ฉับพลันนั้นกลิ่นหอมสดชื่นแผ่กระจาย ทุกคนสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมสดชื่นนั้นทำให้ทุกคนเกิดความรู้สึกเคลิบเคลิ้ม เซี่ยเจิ้นเป็นพ่อครัว เมื่อได้กลิ่นนี้ก็คึกคักในทันใด ตัวเองก็ฉีกมาอันหนึ่งแล้วกินไปโดยไม่รอให้คนอื่นพูด คำแรกเข้าไป ตัวเขาประหนึ่งโดนสิง ยัดใส่ปากไม่หยุด ผลคือกินเร็วไปจนติดคอ จึงวิ่งออกไปหาน้ำดื่ม
ผู้หญิงคนหนึ่งเห็นดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ “เหล่าเซี่ยนี่จริงๆ เลย ทำไมไม่ให้ลูกตัวเองกินข้าวอิ่มๆ ดูซิปล่อยลูกให้หิวแบบนี้ กินบ๊ะจ่างมูมมาม ติดคอหมดแล้ว…”
แต่สิ้นเสียง ก็ได้ยินคนพูดข้างๆ ว่า “เหล่าฮวา คุณกินช้าหน่อย! ไม่มีใครแย่งคุณหรอก! ช้าๆ หน่อย…เฮ้ย ติดคอเหมือนกันเหรอ รีบไปดื่มน้ำเร็ว”
ผู้หญิงคนนั้นมองตามเสียง เห็นชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้กินบ๊ะจ่างมูมมาม แต่เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมดื่มน้ำ หายใจไม่ออกจนหน้าแดงก่ำ สุดท้ายไม่ไหวจริงๆ ถึงค่อยดื่มน้ำอึกหนึ่ง ก่อนพ่นลมหายใจยาว ร้องขึ้นว่า “เสี่ยวเซี่ย เสี่ย
