วเซี่ย! เสี่ยวเซี่ย! อาขอบ๊ะจ่างที่มีเหลืออยู่ทั้งหมดเลย!”
“เหล่าฮวานั่งลงก่อน คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย? เมื่อกี้ก็เกือบติดคอตาย ยังจะกินอีก?” ภรรยาของชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ว่า
ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้หัวเราะเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร บ๊ะจ่างนี่อร่อยมาก มากจนเขาแทบจะกลืนลิ้นตัวเองไปด้วยกัน! อีกทั้งเขาเห็นชัดว่าบ๊ะจ่างนี่เหลือไม่เท่าไรแล้ว เหมือนจะมีแค่เจ็ดแปดอัน ถ้าให้คนอื่นรู้จะยังเหลือให้เขาได้เหรอ? ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไร แต่ลงมาสวมรองเท้าเดินไปหาเซี่ยเจิ้น
คนอื่นก็ไม่โง่ ปฏิกิริยาตอบสมองของชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้มีปัญหาอย่างเห็นได้ชัด! แต่ละคนจึงตามออกไป
เซี่ยเจิ้นดื่มน้ำอึกหนึ่งกลืนบ๊ะจ่างลงไปอย่างยากลำบาก เพิ่งถอนหายใจโล่งอก ก็ได้ยินชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้กำลังเรียกอยู่ข้างในว่าจะเอาบ๊ะจ่างทั้งหมด! เซี่ยเจิ้นจะยอมได้อย่างไร บ๊ะจ่างอร่อยขนาดนี้ เขายังกินไม่พอเลย จะให้เอาให้คนอื่น? ตอนนี้เขายังปวดใจกับบ๊ะจ่างอันนั้นที่ให้ไปอยู่เลย! ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมบิดาถึงยัดบ๊ะจ่างเข้าตู้เย็น นี่คงจะเก็บไว้กินคนเดียวแน่ๆ
ฉะนั้นเซี่ยเจิ้นจงรีบซ่อนบ๊ะจ่างไว้ในครัว เมื่อชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้วิ่งมาถึงแล้วจึงกล่า
