ว “อาฮวา มีอะไรเหรอครับ?”
ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้มองซ้ายมองขวา ไม่ตอบอะไร ผ่านไปนานถึงพูด “บ๊ะจ่างที่เหลือล่ะ?”
“กินหมดแล้วครับ” เซี่ยเจิ้นโกหก
“พอเถอะ อย่ามากินหมดแล้วเลยน่า บ๊ะจ่างเยอะขนาดนั้นนายกินจุกตายพอดี รีบเอาออกมาเถอะ เท่าไรตั้งราคามาเลย อาซื้อเอง” ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้กล่าว
“เหล่าฮวา คุณจะกินคนเดียวไม่ได้นะ เมื่อกี้คุณกินไปอันหนึ่งแล้ว พวกเรายังไม่ได้กินเลย” เสียงคนอื่นดังมาจากข้างนอก
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ร้อนใจแล้ว “พวกคุณไม่ชอบอาหารที่มีสารเคมีไม่ใช่เหรอ? แต่ผมชอบ!”
“เมื่อกี้ไม่ชอบ ตอนนี้ชอบแล้ว เสี่ยวเซี่ย นายว่ามาเลยว่าเท่าไร เราจะซื้อ” ผู้ชายอีกสามคนตามเข้ามา
ผู้หญิงที่ก่อนหน้านี้พูดอย่างแข็งขันว่าบ๊ะจ่างมีพิษถามด้วยความแปลกใจ “เหล่าฮวา มันอร่อยจริงๆ เหรอ?”
ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ตรึกตรองดู ทุกคนรู้เรื่องนี้แล้ว ปิดบังต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงตอบไปว่า “มันคือบ๊ะจ่างที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาในชีวิต! บ๊ะจ่างนี่ จะว่ายังไงดี กลิ่นหอมมันพิเศษมาก! ข้าวอร่อย หน่อไม้ข้างในก็อร่อย รวมเข้าด้วยกันแล้วแบบ…” พูดถึงตรงนี้ เขาเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
“คุณรีบบอกมาสิ พูดจนฉันหิวแล้
