ว เสี่ยวเซี่ย รู้ไหมตอนแรกพ่อเธอบอกว่าจะให้บ๊ะจ่างพวกเรา ตอนนี้จะ…” ผู้หญิงคนนั้นถามอย่างหน้าหนา
เซี่ยเจิ้นกำลังตรึกตรองว่าจะปฏิเสธอย่างนุ่มนวลอย่างไรดี ก็ได้ยินเซี่ยตงเซินตะโกนมาว่า “ขอโทษด้วยครับ ขอโทษทุกๆ ท่าน เราไม่ขายบ๊ะจ่างนี่”
“เหล่าเซี่ย คุณอย่าขี้เหนียวได้ไหม ผมให้ร้อยหยวน อันละร้อยหยวน ว่ายังไง?” ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ร้อนใจแล้ว
เซี่ยตงเซินยิ้มเจื่อนๆ บอก “เหล่าฮวา คุณรู้ไหมว่าเมื่อกี้ผมไปไหน เจ้าอาวาสวัดเอกดรรชนีให้บ๊ะจ่างนี่กับผมมา ผมเลยอยากจะไปเอาเพิ่มอีกนิดหน่อย แต่ท่านไม่ยอมให้ เท่าที่ผมรู้จักท่าน ปีนี้ก็ได้กินบ๊ะจ่างนี่แค่ครั้งเดียว หนึ่งครอบครัวสิบอัน ไม่มีมากไปกว่านี้…พวกคุณมากันเยอะขนาดนี้ ผมมีบ๊ะจ่างไม่กี่อัน คุณว่าผมจะขายให้ใคร? ทุกคนสนิทสนมกันดี ใครให้ใครก็ไม่ดีทั้งนั้น ผมเลยเก็บไว้เองดีกว่า เฮ้อ ถ้าไม่อย่างนั้นใครบ้างล่ะไม่อยากได้เงิน”
“หนึ่งปีให้สิบอัน? หลวงจีนนี่ขี้งกไปรึเปล่า?” ผู้หญิงพูดอย่างตกใจ
ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้เสริม “ใช่ ขี้งกไปแล้ว ใช่สิ พวกเราไปขอซื้อกับหลวงจีนนั่นดีไหม ไปซื้อได้ไหม?”
เซี่ยตงเซิงกล่าว “พวกคุณลองดูก็ได้ อีกเดี๋ยวท่านจะกลับมาแล
