็นฟองคลื่นสีขาวหลายสายบนแม่น้ำ…คนที่ดูการแข่งขันสองฝั่งต่างตะโกนเชียร์เสียงดัง! ซึ่งพื้นฐานแล้วจะเชียร์ทีมของหมู่บ้านตน
แน่นอนว่ามีคนตะโกนมั่ว อย่างเช่นเจ้าพวกตัวน้อยข้างๆ ฟางเจิ้ง
“ทีมแดงสู้ๆ! ว้าว ทีมเหลืองตามมาแล้ว ทีมเหลืองสู้ๆ!”
“ทีมแดงรั้งท้ายแล้ว ฮ่าๆ ทีมเหลืองสู้ๆ! บ่ะ ทีมเหลืองถูกแซงอีกแล้ว ทีมแดงสู้ๆ!”
ฟางเจิ้งฟังจนสมองแทบระเบิด จึกโขกหัวหมาป่าเดียวดายกับกระรอกไปทีหนึ่ง “พวกนายสองคนยืนเชียร์ดีๆ ไม่ได้รึไง? เดี๋ยวทีมแดง เดี๋ยวทีมเหลือง จะตะโกนมั่วทำไม?”
กระรอกพูดอย่างคับอกคับใจ “เขาแค่อยากชนะไม่ใช่เหรอ ไม่สนหรอกว่าใครชนะ แค่ศิษย์ตะโกนเชียร์ทีมที่ชนะก็พอ”
หมาป่าเดียวดายพูดเช่นกัน “ศิษย์สนับสนุนผู้แข็งแกร่ง ใครชนะศิษย์สนับสนุนคนนั้น”
ฟางเจิ้งหมดคำจะโต้ตอบ…
ย้อนเวลากลับไปตอนฟางเจิ้งแจกบ๊ะจ่าง ฟางเจิ้งเพิ่งก้าวออกมาจากครอบครัวชาวนาหนึ่ง มีเสียงดังแว่วมาจากในบ้าน
“ตาเซี่ย เมื่อกี้ใครเหรอ?”
ในหมู่บ้านเอกดรรชนีมีคนขาไม่ดีเพียงคนเดียว นั่นคือเซี่ยตงเซิงที่ถูกเรียกว่าขาเป๋เซี่ย เขามองบ๊ะจ่างในมือพลางพูดยิ้มๆ “หลวงพี่ฟางเจิ้งเจ้าอาวาสวัดเอกดรรชนี วันนี้ฉลองเทศกาลไม่ใช่เรอะ เขาเอาบ๊ะจ่างมาให้ทุ
