ฟางเจิ้งหยิบออกมาทั้งหมด หอบกลับกุฏิ โยนไปบนเตียง ปลดปล่อยความรู้สึก หัวเราะ! ถึงเมื่อก่อนจะเคยมีเงินมากกว่านี้ แม้จะแค่มองเงินพวกนี้ แต่เขาก็มีความสุข! ดีเลวอย่างไรตอนนี้เงินก็อยู่ในมือแล้ว!
“ดูดีไหม?” ระบบถาม
ฟางเจิ้งพยักหน้า “ดูดี”
“ถ้าอย่างนั้นนายมองอีกหน่อยแล้วกัน” ระบบกล่าว
ฟางเจิ้งอึ้งงัน ถามกลับ “หมายความว่าไง?”
“ถึงยังไงนายก็ต้องให้เงินพวกนี้กับฉัน นายมองอีกหน่อยฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก นายถามฉันว่าได้เงินบริจาคจุดธูปเท่าไรแล้วน่าจะอยากซื้อของล่ะสิ?” ระบบถามด้วยน้ำเสียงชั่วร้ายนิดๆ
ฟางเจิ้งพูดไม่ออก ไอ้ระบบสารเลวนี่ เขาล่ะอยากตีมันให้ตาย! แต่ฟางเจิ้งก็ยังตอบด้วยความขมขื่น “เอาเถอะ ถือว่านายฉลาด พูดถูก เอาข้าวผลึกมาให้ฉันหน่อยหนึ่งก่อน ไม่พอแล้วค่อยซื้อใหม่”
เมื่อปลูกเมล็ดข้าวผลึกลงไปทีละกำ หัวใจฟางเจิ้งกำลังหลั่งเลือด นี่คือเงินทั้งนั้น! กระรอกกระโดดขึ้นมาบนบ่าเขา มองเมล็ดในดินถูกกลบอย่างดีพลางถามด้วยความแปลกใจ “อาจารย์ ท่านปลูกข้าวผลึกเยอะขนาดนี้ทำไม? พวกเรายังมีเหลืออยู่อีกเยอะเลยนี่?”
ฟางเจิ้งตอบเสียงเบา “ปีก่อนๆ ชาวบ้านให้บ๊ะจ่างอาจารย์ ปีนี้อาจารย์ว่าจะให้บ๊ะจ่างพวกชาวบ้านบ้าง ถึงข้าว
