“อาจารย์เก่งจริงๆ ท่านเหมือนจะรู้ทุกอย่างเลย” กระรอกอ้าปากเล็ก เอ่ยด้วยสีหน้าเลื่อมใส
เด็กแดงทำเสียงหึๆ “ถ้าไม่ดูมือถือใต้โต๊ะจะเก่งกว่านี้”
ฟางเจิ้งใช้มือโขกไปทีหนึ่ง “ศิษย์ ออกไป!”
เด็กแดงออกไปอย่างหงอยเหงาทันที
ฟางเจิ้งเห็นเด็กแดงจับผิดเรื่องนี้แล้วจึงกระแอมไอสองที ก่อนแอบเก็บมือถือแล้วเอ่ยด้วยมาดขรึม “อาจารย์พูดเยอะขนาดนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้น มีใครรู้บ้างว่าในวันไหว้บ๊ะจ่าง นอกจากแข่งเรือมังกร กินบ๊ะจ่างแล้วยังมีกิจกรรมอะไรอีก?”
สรุปเจ้าสามตัวนี้ส่ายหน้า ลิง หมาป่าเดียวดายและกระรอกไม่เคยสัมผัสสังคมมนุษย์มาก่อนเลย ไม่เหมือนเด็กแดงที่มีคุณสมบัติราชาปีศาจ ถึงจะไม่รู้จักอักษร แต่แค่กวาดตามองก็จำได้อย่างรวดเร็วและนำมาใช้งานได้ราวกับเหาะเหิน ที่สำคัญคือเด็กแดงมีมือถือที่ฟางเจิ้งมอบอภิสิทธิ์ให้โดยเฉพาะ! พวกเขาไม่มีอภิสิทธิ์นั้น…
พอเห็นดวงตาเล็กทึ่มทื่อของเจ้าสามตัว ฟางเจิ้งก็รู้สึกสำเร็จอยู่เล็กน้อย ก่อนกระแอมไอ เตรียมเล่า ตอนนี้เองมีเสียงเด็กแดงดังแว่วมาจากนอกประตู “อาจารย์ ข้ารู้!”
“อื้ม จิ้งซิน ศิษย์รู้? ดี ถ้าพูดดี อาจารย์จะให้ศิษย์เข้าไปกินข้าวต่อ” ฟางเจิ้งก็แปลกใจเช่นกัน เมื่อเด็กแดงว่างจะเล่นมือถือ
