ดูท่าคงจะเรียนรู้อะไรมาไม่น้อย จะได้ทดสอบเขาพอดี
ได้ยินเพียงเด็กแดงตะโกนอยู่ข้างนอกทีละคำว่า “ขึ้นเขาชมดอกเบญจมาศ[1]!”
“ไสหัวออกไป!” ฟางเจิ้งตะโกนตาม
เด็กแดงพูดด้วยความไม่ยอม “อาจารย์ ข้าพูดอะไรผิด? ทุกคนก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้น? คนน้ำใจงามหลายคนยังเตือนเลยนะว่าต้องเอาสบู่ขึ้นเขาไปด้วย โยนให้ดีก็จะได้ชมดอกเบญจมาศ ไม่อย่างนั้นจะถูกชมดอกเบญจมาศได้ง่ายๆ…”
“ออกไปๆๆ!” ฟางเจิ้งโยนชามออกไป เด็กแดงรับไว้ ในนั้นยังมีข้าวชามหนึ่ง พลันหัวเราะเบาๆ ก่อนออกไปอย่างมีความสุข
ฟางเจิ้งมองฟ้าอย่างหมดคำจะพูด งึมงำว่า “คนโบราณไม่ได้หลอกอาตมาจริงๆ เด็กไม่เหมาะจะเล่นอินเทอร์เน็ตเร็วเกินไป!”
กินข้าวเสร็จฟางเจิ้งนั่งอยู่ในป่าไผ่ อ่านคัมภีร์อย่างอิสระ
ลิงพลันวิ่งเข้ามาถามด้วยความแปลกใจ “อาจารย์ วันไหว้บ๊ะจ่างแล้ว วัดพวกเราไม่เตรียมอะไรเหรอ? อย่างเช่นพิธีอะไรพวกนี้?”
ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้าว่า “ไม่จัด จากนี้จะไม่จัดพิธีอะไรแล้ว”
“ทำไมล่ะ?” ลิงถามด้วยความไม่เข้าใจ “อาจารย์ เมื่อก่อนศิษย์ไม่เข้าใจ ตอนนี้เปิดสติปัญญาแล้ว นึกย้อนถึงเมื่อก่อนก็เพิ่งนึกออกว่าวัดเมฆาขาวจะจัดพิธีเล็กทุกสามวัน พิธีใหญ่ทุกหนึ่งสัปดาห์ และจะจัด
