พิธีขนาดใหญ่ครั้งหนึ่งทุกเดือน ทุกวันมีญาติโยมมาเยอะแยะ แสงธูปวัดเมฆาขาวสว่างไสวขนาดนี้ได้จะต้องเป็นผลจากพิธีแน่ๆ”
ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ “เมื่อก่อนอาจารย์ก็อยากจัดพิธีใหญ่เหมือนกัน กระทั่งอาจารย์ของอาจารย์ หลวงตาหนึ่งนิ้วเคยปลงอนิจจังหลายครั้งว่าเมื่อไรจะได้จัดพิธีใหญ่ ได้ส่งเสริมพระธรรมคงจะดีน่าดู แต่ว่าจนกระทั่งหลวงตาหนึ่งนิ้วมรณภาพก็ยังไม่ได้จัดสักครั้ง เมื่อก่อนอาจารย์คิดว่าเป็นเพราะวัดยังใหญ่ไม่พอ คนไม่พอ ชื่อเสียงไม่มากพอ เร็วๆ นี้ได้อ่านคัมภีร์อย่างหนัก แถมได้ออกไปข้างนอกหลายครั้ง อาจารย์เข้าใจความคิดของหลวงตาหนึ่งนิ้วเล็กน้อยแล้ว”
“ความคิดอะไร?” ลิงถาม
ฟางเจิ้งปิดคัมภีร์แล้ววางไว้ตรงหน้าลิง “ถ้าวางคัมภีร์เล่มนี้ตรงหน้าศิษย์ ศิษย์จะอ่านไหม?”
ลิงเกาหัวตอบ “ถ้าเป็นปกติและอยากรู้อยากเห็นด้วยก็คงจะอ่าน”
“และถ้าบังคับให้อ่านล่ะ?”
“ไม่อ่าน”
“ถูก พระธรรมไม่ได้พูดโน้มน้าวศิษย์ แต่ให้ศิษย์ตระหนักด้วยตัวเองต่างหาก ตระหนักได้แล้วก็บำเพ็ญเพียร ตระหนักไม่ได้ อาตมาจะดึงศิษย์ไว้ทำไม?” ฟางเจิ้งหัวเราะแล้วพูดต่อ “แตงที่ฝืนบิดออกมาไม่หวาน จิตใจถึงก็ย่อมถึง”
ฟางเจิ้งพูดจบก็ยืนขึ้นปัดก้น เอ่ยต่อ “จะว่าไปพรุ่งนี้ก็
