วันไหว้บ๊ะจ่างแล้ว พวกเราก็ต้องเตรียมตัวบ้าง ไป!”
“อาจารย์ ไปไหน?” ลิงถามด้วยความแปลกใจ
“เด็ดใบไผ่หนาว อีกอย่างศิษย์เองก็อย่าโยนเปลือกนอกหน่อไม้ไผ่หนาวด้วย เก็บไว้ให้อาจารย์หน่อยหนึ่ง!” ฟางเจิ้งพูดพลางเริ่มเดินเข้าไปใกล้แม่ไผ่ ก่อนลงมือกับต้นไผ่ที่ราคาสูงสุดและสวยที่สุด
ตอนนี้เองเด็กแดงมาแล้ว ถามด้วยความประหลาดใจ “อาจารย์ ท่านจะห่อบ๊ะจ่างรึ?”
ฟางเจิ้งตอบ “ใช่ พรุ่งนี้วันไหว้บ๊ะจ่างแล้ว พวกเราก็ต้องทำบ๊ะจ่างกินเหมือนกัน”
“แต่ว่าไม่มีใบบ๊ะจ่างนี่? ท่านคงไม่ใช้ใบนี่หรอกใช่หรือไม่?” เด็กแดงไม่ได้เล่นมือถืออย่างเสียเปล่า เขาเข้าใจสังคมนี้มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
ฟางเจิ้งตอบยิ้มๆ “ใบบ๊ะจ่างที่ว่าจริงๆ แล้วเป็นชื่อเรียกรวม ภาคเหนือจะใช้ใบต้นกก ภาคใต้ใช้ใบไผ่ ทว่าพวกเราไม่มีสองอย่างนี้เลยต้องหาทางอื่น ได้ยินว่าบางที่ใช้ใบวอลล์ฟลาวเวอร์ ใช้ใบต้นท้อ ใบตอง ใบบัว ใบปีแป๋ เปลือกหน่อไม้เป็นต้นห่อบ๊ะจ่าง เราไม่มีของพวกนี้ แต่ไผ่หนาวเป็นใบใหญ่ ใบแคบยาวใหญ่ ไม่ด้อยไปกว่าใบไม้พวกนั้นเลย ใช้ห่อบ๊ะจ่างไม่น่าจะมีปัญหา พวกเรามีเปลือกหน่อไม้ด้วย เลยใช้ห่อบ๊ะจ่างได้”
เด็กแดงพูดอย่างงุนงง “แค่ใบบ๊ะจ่างก็พูดได้เยอะขนาดน
